Strona główna

Afrykanie

 

 

Afrykanie – określenie stosowane na ludność zamieszkującą Afrykę.

Dla odróżnienia mieszkańców północnej części tego kontynentu, którzy są w większości pochodzenia berberskiego lub arabskiego, nazwę Afrykanin stosuje się często wyłącznie w rozumieniu ludności pochodzącej z terenów Afryki Subsaharyjskiej.

Współcześnie uważa się, że pojęcie rasy w odniesieniu do człowieka nie ma żadnego uzasadnienia naukowego, gdyż badania antropologiczne potwierdziły, że gatunek ludzki jest monotypowy (cfr. badania dr Spencer Wells oraz dr Cheik Anta Diop).

źródło: wikipedia.org

 

 

 

 

 

Jedna ósma ludności świata mieszka w Afryce, głównie wzdłuż północnego i zachodniego wybrzeża, a także wzdłuż żyznych dolin rzecznych. Chociaż ludzie przeważnie żyją w małych wioskach, coraz większa ich liczba migruje do miasteczek i metropolii w poszukiwaniu pracy i lepszego życia. Około trzydziestu metropolii na kontynencie przekroczyło milion mieszkańców i w związku z tym nasila się wiele problemów: bezrobocie, dzielnice nędzy (tzw. slumsy), brak szpitali, szkół, środków transportu, sieci wodociągowej, kanalizacji.

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wskaźniki urodzeń w wielu krajach są wysokie, a rodziny wielodzietne. Blisko połowa populacji Afryki nie osiągnęła jeszcze piętnastego roku życia.

Północna część Afryki jest zamieszkana głównie przez Berberów, Arabów, różne plemiona i narody etiopskie oraz narody używające języka arabskiego, choć nie będące Arabami, jak np. Egipcjanie.

 


 

 

Afryka subsaharyjska (tzw. "Czarna Afryka" na południe od Sahary) liczy około 1500 ludów, czyli grup o tej samej kulturze, zaliczających się do rasy negroidalnej. W Afryce wschodniej i płd-wsch. (Tanzania, Kenia, RPA, wyspy Mauritius, Seszele) dużą część mieszkańców stanowią przybysze z Indii. Sporą część ludności Republiki Południowej Afryki stanowią biali, pochodzący głównie z Wielkiej Brytanii, Holandii, Francji i Niemiec, a wyspę Madagaskar zamieszkują Malgasze.

Największe grupy etniczne ( ludy i plemiona) na terenie Afryki :

Arabowie żyją w Maroku, Mauretanii, Saharze Zachodniej, Algierii, Tunezji, Libii, Egipcie, Sudanie ( ok. 100 mln ).
Berberowie żyją w Maroku, Algierii, Tunezji, Libii, Mauretanii, Mali, Nigrze, Egipcie ( ok. 40 - 65 mln ).
Hausa żyją w Nigerii, Nigrze, Czadzie , Kamerunie, Wybrzeżu Kości Słoniowej i Sudanie (ok. 30 mln).
Igbo żyją w Nigerii, Kamerunie, Sierra Leone i Gwinei Równikowej (ok. 30 mln).
Joruba żyją w Nigerii i Beninie (ok. 30 mln).
Oromowie żyją w Etiopii i Kenii (ok. 30 mln).
Fula żyją w Gwinei, Nigerii, Kamerunie, Senegalu, Mali, Sierra Leone, Republice Środkowej Afryki, Burkina Faso, Beninie, Nigrze, Gambii, Gwinei Bissau, Czadzie, Sudanie, Togo i Wybrzeżu Kości Słoniowej (ok. 27 mln).
Akan żyją w Ghanie i Wybrzeżu Kości Słoniowej (ok. 20 mln).
Amharowie żyją w Etiopii (ok. 20 mln).
Somalijczycy żyją w Somalii, Dżibuti, Etiopii i Kenii (ok. 15-17 mln).
Hutu żyją w Rwandzie, Burundi, Demokratycznej Republice Konga (ok. 16 milionów).
Ijaw żyją w Nigerii (ok. 14 mln ).
Luba żyją w Demokratycznej Republice Konga (ok. 13 milionów).
Mandinka żyją w Gambii, Gwinei, Mali, Sierra Leone, Wybrzeżu Kości Słoniowej, Senegalu, Burkina Faso, Liberii, Gwinei Bissau, Nigrze, Mauretanii, Czadzie (ok. 13 milionów).
Mongo żyją w Demokratycznej Republice Konga (ok. 12 mln).
Kongo żyją w Demokratycznej Republice Konga, Angoli i Republice Konga (ok. 10 mln).
Szona żyją w Zimbabwe i Mozambiku (ok. 10 mln).
Zulusi żyją w Republice Południowej Afryki (ok. 10 mln).

 

 

 

 

 

 

 

Trudności, jakie przeżywa Afryka, spowodowane są przeszłością kolonialną (w różnych aspektach), która opóźniła proces tworzenia się samodzielnych państw, a pozostawiła m.in. problem sztucznych granic, problemy etniczne, polityczne,gospodarcze i inne.

Ponad 2/3 mieszkańców Afryki mieszka na wsiach. Wsie te znacznie różnią się między sobą. W Afryce Środkowej, Wschodniej i Zachodniej wsie są niewielkie, liczą po kilkadziesiąt mieszkańców. W Egipcie w delcie Nilu wsie liczą do kilkunastu tysięcy mieszkańców.

 

 


 

Tradycyjnym materiałem budowlanym w budownictwie wiejskim w Północnej Afryce jest glina. Domy są parterowe o płaskim dachu, które pełni funkcję tarasu, bądź rupieciarni.

W Czarnej Afryce występuje duża różnorodność materiałów budowlanych w zależności o dostępnych materiałów.

W Afryce Wschodniej i Południowej dominując chaty okrągłe, wyplatane z gałęzi. W Sahelu dominują cylindryczne domy z gliny ze spiczastym słomianym dachem.

 

 


Najwyższy współczynnik ludności miejskiej jest w Libii ponad 80%, w tym ok. 33% mieszkańców kraju mieszka w Trypolisie. W Czarnej Afryce wynosi ok. 20-30%.

Na terenie Afryki znajduje się 58 miast mających co najmniej 1 mln mieszkańców w tym 4 liczące ponad 5 mln. Największym miastem Afryki jest liczące ponad 10 mln mieszkańców Lagos w Nigerii. Drugim co do wielkości miastem jest stolica Demokratycznej Republiki Kongo – Kinszasa. Trzecim miastem w kolejności jest stolica Egiptu – Kair.

Najczęściej funkcje stolic pełnią duże miasta portowe. Najstarsze miasta w Afryce w Egipcie mają 8000 lat.

Problemem afrykańskich miast jest przeludnienie powstałe w wyniku hiperurbanizacji oraz bardzo wysoki przyrost naturalny. Brak lub ewentualnie bardzo słabe wykształcenie migrantów powoduje trudności w uzyskaniu pracy w miastach. Powoduje to rozwój budownictwa substandardowego. Osiedla te są przeważnie pozbawione podstawowych usług miejskich np. transportu miejskiego, wodociągów, kanalizacji czy wywozu śmieci.

Afryka, szczególnie tak zwana "czarna" (czyli bez państw arabskich), jest najbiedniejszą częścią świata.

Rolnictwo w Afryce stanowi znaczącą gałąź gospodarki i ma znaczny udział w zatrudnieniu. Całe afrykańskie rolnictwo wykazuje niską mechanizację oraz kulturę rolną, co powoduje, że najczęściej nie zapewnia podstawowych potrzeb. W wielu krajach na południu występują problemy związane z dekolonizacją i nie udanymi reformami.

 

 


Aż 60% mieszkańców Afryki Subsaharyjskiej pracuje w rolnictwie, które w dużej mierze daje plony zapewniające podstawowe potrzeby rolników, mimo tego ludność niedożywiona stanowi 32% mieszkańców regionu.

Zazwyczaj rolnictwo państw Afryki oprócz części arabskiej i południowej wykazuje bardzo niski poziom mechanizacji i znaczny stopień zatrudnienia. W Afryce Południowej rozwinęło się sadownictwo (głównie grejpfruty, pomarańcze i jabłka), które jest w zasadzie nie uprawiane w pozostałej części kontynentu.

 


 

 

 

 

 

 

W państwach arabskich rolnictwo jest zbliżone do państw Europy Południowej i Azji Południowo-zachodniej. Z tą różnicą, że w Afryce Północnej jest znacznie mniejsza powierzchnia przydatna rolniczo (duża powierzchnia państw leży na bezużytecznej Saharze) oraz występuje konieczność większego niż gdzie indziej sztucznego nawodnienia. Dominuje tu rozproszone indywidualne rolnictwo małotowarowe oraz różne formy pasterstwa. Natomiast na obszarach sztucznie nawadnianych intensywne rolnictwo wysokotowarowe głównie daktylowce, ale również zboża i w ograniczonym zakresie sady. Ze względu na zakazy Islamu nie uprawia się winorośli.

Powierzchnia możliwa do wykorzystania rolniczo jest większa od powierzchni wykorzystywanej rolniczo na świecie. Jednakże ponad 40% powierzchni Afryki stanowią tereny przydatne rolniczo dopiero po sztucznym nawodnieniu na co państwa afrykańskiej nie mają pieniędzy. Istotnym problemem rolnictwa szczególnie w Rogu Afryki jest zmienność warunków klimatycznych szczególnie susze, które powodują klęski głodu. W bogatych państwach arabskich problem ten jest rozwiązywany przez budowę obiektów hydrotechnicznych, wykorzystujących w niektórych przypadkach nawet odsalaną wodę morską. Braki wody powodują, trudności z lokowaniem przemysłu wykorzystującego wodę.

Jedyną stosunkowo dobrze rozwiniętą gałęzią przemysłu jest wydobycie surowców, które dostarcza w niektórych krajach ponad 40% PKB. Jednakże gałąź ta jest bardzo wrażliwa na wahania cen.

W latach 30. XX wieku w północnej Afryce zaczęło rozwijać się górnictwo naftowe a później gazownictwo. W latach 50. odkryto bogate złoża na Saharze. Początkowo na ropie zarabiały głównie koncerny naftowe. W 1960 powstała organizacja zrzeszająca państwa eksportujące ropę naftową OPEC. W połowie lat 70 OPEC wywalczyła pełną kontrolę nad zasobami w państwach członkowskich. Złoża zostały znacjonalizowane co spowodowało szybki rozwój państw.

 


Przemysł przetwórczy daje około 30% dochodów, jednakże dużą rolę ogrywają huty metali. Przemysł lekki ma znikomy udział w przemyśle ogółem i w małym stopniu zapewnia podstawowe potrzeby ludności.

 

 

Poziom rozwoju turystyki oraz atrakcyjność turystyczna jest różna w zależności od kraju. Mimo wielu walorów zarówno przyrodniczych jak i antropogenicznych w większości państw turystyka jest słabo rozwinięta. Z drugiej strony są państwa, w których turystyka stanowi istotny a nawet kluczowy element gospodarki. Najlepiej rozwinięta turystyka jest w państwach Afryki Północnej oraz Republice Południowej Afryki.

 


W Afryce używanych jest ponad 1000 języków. Niektóre, stosowane w kontaktach handlowych, stały się językami wehikularnymi, umożliwiając porozumiewanie się ludom o różnych językach ojczystych. Taką rolę pełni między innymi język hausa w części Afryki Zachodniej czy też suahili w Afryce Wschodniej.

 

 

 

 

 

 

Więcej o Afrykanach i ich kulturze i obyczajach na stronie: www.afrykanie.pl

 

1. Senegal, film z ceremonii po ślubie, gdzie prezentowany jest posag rodzinie męża:

http://www.youtube.com/watch?v=FNW4PxWEB7A&NR=1

2. Ślub w Senegalu fragment: http://www.youtube.com/watch?v=sw6cJRpwWCI&feature=related

3. Zdjęcia z 50 największych miast Afryki : http://www.youtube.com/watch?v=jUPeFgkH8CI

 

(źródło wiadomości: http://pl.wikipedia.org/wiki/Afryka )