Afryka to kontynent gdzie różnorodność jest cechą wyróżniającą. Lasy tropikalne, sawanna, olbrzymie pustynie, góry wielkie jeziora i rzeki tworzą jej niepowtarzalne piękno. Bogactwo różnych kultur porusza, a ich różnorodność czasami zupełnie odmiennego od Naszego spojrzenia na świat zaskakuje. Wielkie słonie, groźne lwy, żyrafy, potężne nosorożce, bawoły i hipopotamy to tylko mały fragment z pośród żyjących tu zwierząt. Rosną tu rośliny bardzo piękne i egzotyczne, bardzo odmienne od naszych. Rośliny których nigdzie indziej nie spotkamy w stanie naturalnym. Ci którzy byli w Afryce bardzo czesto z dużym sentymentem wspominają swoje  podróże tam lub stały pobyt.

To co bardzo często łączy wspólnie ich wspomnienia, to uśmiech żyjących tam ludzi i przyroda której nie można spotkać nigdzie indziej.

Na podanej stronie można znaleść wiele interesujących informacji o ciekawych miejscach w Afryce i o tym jak tam można dotrzeć: http://goafrica.about.com/ 

Parki narodowe w Afryce, są ważną ostoją dzikiej przyrody afrykańskiej.

Park Narodowy Chobe (ang. Chobe National Park) -najstarszy park narodowy Botswany. Trzeci do do wielkości park tego kraju, po Parku Narodowym Central Kalahari i po Parku Narodowym Gemsbok. Jest to jedno z największych skupisk dzikich zwierząt na kontynencie afrykańskim i jeden z największych rezerwatów przyrody na świecie. Park zajmuje powierzchnię 10 566 km², utworzono go w 1967 roku.

Obejmuje obszar równiny w środkowej części Kotliny Kalahari, pomiędzy dolinami rzek Chobe, Ngwezumba i Savute.

Flora 
Obszar parku porastają suche lasy podrównikowe, kolczaste zarośla, sawanny, rozległe bagna, a w dolinie rzeki Chobe lasy galeriowe.

Fauna 
Spośród ssaków na terenie parku występują m.in.: hipopotam, słoń afrykański (jedna z największych populacji na świecie), zebry, żyrafy, nosorożec biały, bawół afrykański, sitatunga oraz 17 innych gatunków antylop a z drapieżników m.in.: lew, leopard, gepard oraz hieny. Na terenie parku występuje ponad 400 gatunków ptaków np. długoszpon afrykański, trzewikodziób, drop olbrzymi, żołna, czaple, zimorodek, bociany, gęsi, kaczki, ibisy, warzęchy, kormorany oraz wężówka afrykańska.

 źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Park_Narodowy_Chobe

Park Narodowy Serengeti – park narodowy położony w północno-zachodniej Tanzanii, w centralnej części równiny Serengeti, na wsch. od Jeziora Wiktorii. Należy do największych i najbardziej znanych obszarów chronionych na świecie. Jego powierzchnia wynosi 14 763 km². Ochroną rezerwatową objęty w 1929, a w 1951 uzyskał status parku narodowego. Wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Park narodowy Serengeti obejmuje płaską równinę porośniętą trawiastą sawanną, z pojedynczymi skalistymi wzgórzami i kępami drzew akacjowych. Słynie z migrujących sezonowo (w porze suchej, od października do maja) wielomilionowych stad kopytnych: antylop, zebr, gazeli Thompsona i Granta, bawołów. Poza tym żyją tam: żyrafy, słonie, nosorożce, a z drapieżników: krokodyle, lwy, lamparty, gepardy, hieny, likaony, szakale, pytony. Miejsce licznych safari.

źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Park_Narodowy_Serengeti

Park Narodowy Etosha (Etosha National Park) - park narodowy położony w Namibii, zajmuje powierzchnię 22270 km². Jeden z największych parków narodowych na świecie. Został ustanowiony jako rezerwat zwierzyny przez niemieckiego gubernatora von Lindenquist’a w 1907.

Sercem parku jest Etosha Pan (miejsce suchej wody) - rozległa, pozbawiona roślinności, płaska depresja o powierzchni 4590 km², będąca domem dla wielkich stad zwierząt. Jednym z najciekawszych miejsc w parku jest oświetlony w nocy wodopój w rejonie Okakuejo, który w nocy odwiedzają słonie i inne zwierzęta.

 
Fauna 
Park zamieszkuje wielka liczba dzikich zwierząt. Występują tu 144 gatunki ssaków, takich jak słoń, żyrafa oraz nosorożec czarny. Wśród drapieżników spotkać można lwa, geparda i leoparda. Przedstawicielami antylop są majestatyczna antylopa eland, mała antylopa dik-dik oraz antylopa gemsbok, której wizerunek widnieje na emblemacie namibijskiej armii. Obficie występuje tu również ptactwo – ok. 340 gatunków, 110 gatunków gadów, 16 płazów i 1 gatunek ryby. Populacje żyraf w parku wynosi ok. 1500 osobników.

Turystyka 
W parku znajdują się trzy turystyczne obozy: Okaukuejo, Halali, i Namutomi.

źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Park_Narodowy_Etosha

Kilimandżaro – góra w Tanzanii leżąca przy pograniczu z Kenią. Jest najwyższą górą Afryki i jednym z najwyższych samotnych masywów. W jego skład wchodzą trzy szczyty będące pozostałością po trzech wulkanach:

 
Według jednej z hipotez (wysnuł ją niemiecki misjonarz Johann Ludwig Krapf), nazwa Kilimandżaro pochodzi z połączenia dwóch słów języka tamtejszych plemion. Kilima oznacza słowo Góra, Njiaro zaś Karawanę.

Początki eksploracji 
Jeszcze przed przybyciem Europejczyków wokół masywów wulkanicznych mieszkały liczne koczownicze plemiona. Kilimandżaro wśród nizin było czymś niezwykłym dla tamtejszych mieszkańców. Budziło wśród nich grozę do tego stopnia, że nazwali go Górą złych duchów. Niektóre plemiona (np. Masajowie) oddawały boską cześć Górze światłości. Zainteresowanie wyżyną wzrosło dopiero w XIX wieku, gdy Tanganika, na terenie której znajdowała się wówczas Kilimandżaro, stała się kolonią niemiecką. 5 października 1889 roku, niemiecki kartograf pochodzący z Lipska, profesor Hans Meyer wraz ze swoim przewodnikiem, Austriakiem Ludwikiem Purtschellerem stanęli na szczycie Białego Dachu Czarnego Lądu. Dosyć szybko zauważono walory turystyczne góry i już w 1898 roku wytyczono pierwszy szlak turystyczny, który prowadził na sam szczyt. Kilkanaście lat później, w 1932, na zboczach powstało pierwsze schronisko. Pierwszym Polakiem, który zdobył Kilimandżaro był Antoni Jakubski, zoolog. Było to w 1910 roku.

Ochrona przyrody 
Wcześnie zauważono też walory przyrodnicze masywu Kilimandżaro - już w 1921 roku powstał tu rezerwat przyrody. W 1973 roku wyższe piętra masywu powyżej linii drzew (ok. 2700 m. n.p.m.) objęto ochroną w ramach Parku Narodowego Kilimandżaro (ang. Kilimanjaro National Park) o powierzchni 753 km². Park został udostępniony turystom w 1977 roku, a w 1987 roku wpisano go na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Kilimandżaro zdobywa swym urokiem serca wielu turystów, głównie z Europy Zachodniej.  

źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Kilimand%C5%BCaro