Strona główna

Podróż po Afryce

 

 

 

Afryka to kontynent gdzie różnorodność jest cechą wyróżniającą. Lasy tropikalne, sawanna, olbrzymie pustynie, góry, wielkie jeziora i rzeki tworzą jej niepowtarzalne piękno. Bogactwo różnych kultur porusza, a ich różnorodność czasami zupełnie odmiennego od Naszego spojrzenia na świat zaskakuje. Słonie, lwy, żyrafy, potężne nosorożce, bawoły i hipopotamy to mały fragment, z pośród żyjących tu zwierząt. Rosną tu piękne i egzotyczne rośliny. Rośliny których nigdzie indziej nie spotkamy w stanie naturalnym. Ci którzy byli w Afryce bardzo czesto z dużym sentymentem wspominają swoje  podróże tam lub stały pobyt.

To co bardzo często łączy wspólnie ich wspomnienia, to uśmiech żyjących tam ludzi i przyroda której nie można spotkać nigdzie indziej.

Poniżej są wymienione niektóre, z pośród najciekawszych turystycznie miejsc w Afryce:

Góra Stołowa (ang. Table Mountain )

 


Góra Stołowa jest symbolem Kapsztadu, góra znajduje się w północnej części łańcucha górskiego południowego krańca Przylądka Dobrej Nadziei. Pierwotna nazwa nadana górze przez pierwszych mieszkańców brzmiała Hoeri 'kwaggo (morska góra).Widok z Góry Stołowej nosi opinię jednego z najbardziej przepięknych widoków w Afryce. Góra została zaliczona do współczesnych 7 cudów świata. Nasze Mazury dotarły bardzo wysoko bo do finału.

 

 

 


 

 

Morze Czerwone

 

 

 

 

 

Morze Czerwone - połączone jest przez cieśninę Bab al-Mandab z Morzem Arabskim, a przez Kanał Sueski z Morzem Śródziemnym. Na północy posiada dwie zatoki - Zatokę Sueską i Zatokę Akaba, otaczające z dwóch stron Półwysep Synaj. Liczne wyspy, rafy koralowe, głównie na południu. Jest to najdalej na północ wysunięty akwen z rafami koralowymi. Jest ważnym szlakiem żeglugowym, obsługuje ruch żeglugowy pomiędzy Europą (zwłaszcza państwa basenu Morza Śródziemnego), a Azją. Ośrodki wypoczynkowo-turystyczne rozwinęły się głównie na wybrzeżu egipskim (m.in.: Szarm el-Szejk,  Hurghada, Taba, Al-Dżuna, Nuwajba, Marsa Alam) oraz w Ejlacie w Izraelu i w jordańskiej Akabie.

 

 

 

 


 

 

 

 

 

Giza

 

 

Giza miasto w starożytnym Egipcie leżące na lewym brzegu Nilu, naprzeciw Kairu. Obecnie trzecie co do wielkości miasto w Egipcie (ok. 2,5 miliona mieszkańców) wchodzi w skład aglomeracji Kairu. Giza znana jest jako miejsce jednych z najbardziej imponujących budowli starożytności, powstałych na tym terenie w większości w XXV w. p.n.e., przy czym słynne Piramidy w Gizie oddalone są o ok. 8 km od centrum starożytnej Gizy. Kompleks piramid oraz pozostałości państwa były atrakcją turystyczną już w starożytności, kiedy niektóre z budowli liczyły 2000 lat.

Wszystkie piramidy mają kształt ostrosłupa na podstawie kwadratu. Największą z nich jest piramida Cheopsa – w starożytności "Horyzont Cheopsa" – jeden z siedmiu cudów świata. Ma podstawę o boku 230 m i wysokość 147 m. Piramida Chefrena  ("Wielki jest Chefren"), jest wysoka na 137 m, piramida Mykerinosa ("Boski jest Mykerinos"), ma tylko 65 metrów wysokości. Wokół tych piramid pobudowano szereg mniejszych, przeznaczonych na grobowce królowych i dostojników państwowych. Piramida Chefrena wyróżnia się ustawioną obok niej, przy dolnej świątyni grobowej, monumentalną rzeźbą Sfinksa. Został on wyrzeźbiony w olbrzymim bloku skalnym. Sfinks ma ciało lwa i głowę faraona osłoniętą szeroką chustą nemes. Rzeźba ma długość 73 m i wysokość 20 m. Jest to pierwsza monumentalna rzeźba w sztuce egipskiej.

 

 

 

 

Marrakesz, Maroko

 

 

Marrakesz - miasto w południowym Maroku. Leży u podnóża Atlasu Wysokiego. Marrakesz powstał w drugiej połowie XI wieku - pierwotnie jako niewielki ksar, który w kolejnych wiekach rozrósł się do warownego miasta. Pierwsze mury miejskie wzniesiono już na początku XII wieku - dotrwały one do naszych czasów w niemal niezmienionym stanie. Ich budulcem jest tabia - materiał złożony głównie z czerwonej gliny.

Z panowania Almohadów na przełomie XII i XIII wieku Marrakesz był stolicą wielkiego imperium. Na początku XVI wieku po zajęciu miasta przez dynastię Saadytów. Sadyci uczynili z Marrakeszu stolicę wielkiego imperium sięgającego od południowej Portugalii aż po Timbuktu, przejmując tym samym kontrolę nad najważniejszymi trasami karawan w tej części świata.

Dziś jest jednym z najbardziej ruchliwych miast w Afryce, ważnym ośrodkiem gospodarczym i turystycznym.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wielki Meczet w Dżenne, Mali

 

 

 

 

Wielki Meczet w Dżenne w środkowym Mali – największa gliniana budowla sakralna i największy wolno stojący budynek z cegły suszonej na świecie - jego powierzchnia wynosi 75 x 75 m (5.625 m²). Budowlę tę uważa się za najważniejsze osiągnięcie sudańsko-sahelskiej architektury. Meczet zalicza się do najbardziej znanych budowli w Afryce i został w 1988 roku wraz z zabytkowym centrum Dżenne wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

W 1180 roku władca Koi Kunboro oficjalnie przyjął islam. Po tym wydarzeniu przekazał swój pałac wiernym i kazał przebudować go na Wielki Meczet. Jego potomkowie wznieśli jeszcze wieże i mury, tak więc obecnie za datę założenia meczetu najczęściej uznaje się rok 1240.

W czasie corocznego święta mieszkańcy Dżenne wspólnie naprawiają szkody spowodowane w meczecie przez wodę podczas pory deszczowej. Przy muzyce i dobrym jedzeniu poprawiają oni pęknięcia w murach, powstałe na skutek wahań wilgotności powietrza i temperatur.

Na kilka dni przed świętem przygotowuje się gładź glinianą potrzebną do napraw. Zadanie to przypada w udziale chłopcom, którzy bawią się w gładzi i w ten sposób ją rozrabiają. Kobiety i dziewczęta noszą wodę, która potrzebna jest do tego procesu, a także później, kiedy mężczyźni pracują na rusztowaniach.
Święto rozpoczyna się od wyścigów mężczyzn, którzy przenoszą gładź do meczetu. Wspinają się tam na rusztowanie z bali palmowych, wpuszczonych w ścianę, i rozsmarowują gładź na powierzchni murów. Pracami kierują członkowie cechu murarskiego. Starsi członkowie wspólnoty, którzy wielokrotnie uczestniczyli już w dorocznym święcie, siedzą na honorowym miejscu na targowisku i obserwują przebieg święta.
W średniowieczu Wielki Meczet w Dżenne był jednym z najważniejszych ośrodków islamu. Tysiące uczniów studiowało Koran w tutejszej medresie. Mimo że w Mali istnieje wiele meczetów, starszych od obecnego budynku świątyni w Dżenne, meczet ten pozostaje jednym z najważniejszych symboli miasta i kraju.

 

 

 

 

Masai Mara, Kenia

 

 


Rezerwat Narodowy Masai Mara - położony w Kenii skrawek Parku Narodowego Serengeti (którego większa część leży w obrębie Tanzanii). Obszar o powierzchni 1510 km² leżący na wysokości ponad 1500 m n.p.m. na zachód od Nairobi. W lipcu i sierpniu, ma tu miejsce niezwykły spektakl natury - wielka migracja stad antylop gnu i zebr, które co roku przemierzają drogę z równin Serengeti do Masai Mara w poszukiwaniu pożywienia. Mieszkają tu wszystkie zwierzęta należące do tzw.Wielkiej Piątki. Żyje tu 3000 słoni, wiele lwów, lamparty, gepardy, a nawet powoli odbudowująca się populacja czarnych nosorożców. Są też hipopotamy i krokodyle oraz setki gatunków ptaków. Pofalowana sawanna jest także domem dla antylop, gazeli, bawołów i żyraf.


Na ziemi tej mieszkają Masajowie, których zwykle można spotkać podczas wypasu bydła.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wodospady Wiktorii,  na granicy Zimbabwe i Zambii

 

 

Wodospady Wiktorii – wodospady na rzece Zambezi, na granicy Zimbabwe i Zambii. Przed przybyciem Europejczyków na te tereny zwane były Mosi-oa-Tunya, co w języku lokalnego plemienia Kololo oznacza Mgła, która grzmi. Odkryte w 1855 roku przez szkockiego misjonarza i badacza Davida Livingstone'a, który wówczas powiedział o nich: Widok tak piękny, że muszą się w niego wpatrywać aniołowie w locie.
Wodospady Wiktorii uważane są za jeden z siedmiu naturalnych cudów świata. Znajdują się na terenie Parku Narodowego Wodospadów Wiktorii (Victoria Falls National Park) i od 1989 są wpisane na listę dziedzictwa światowego UNESCO.

 

 

 

 

 

 

 

Park Narodowy Chobe (ang. Chobe National Park) -najstarszy park narodowy Botswany. Trzeci do do wielkości park tego kraju, po Parku Narodowym Central Kalahari i po Parku Narodowym Gemsbok. Jest to jedno z największych skupisk dzikich zwierząt na kontynencie afrykańskim i jeden z największych rezerwatów przyrody na świecie. Park zajmuje powierzchnię 10 566 km², utworzono go w 1967 roku.

Obejmuje obszar równiny w środkowej części Kotliny Kalahari, pomiędzy dolinami rzek Chobe, Ngwezumba i Savute.

Flora 
Obszar parku porastają suche lasy podrównikowe, kolczaste zarośla, sawanny, rozległe bagna, a w dolinie rzeki Chobe lasy galeriowe.

Fauna 
Spośród ssaków na terenie parku występują m.in.: hipopotam, słoń afrykański (jedna z największych populacji na świecie), zebry, żyrafy, nosorożec biały, bawół afrykański, sitatunga oraz 17 innych gatunków antylop a z drapieżników m.in.: lew, leopard, gepard oraz hieny. Na terenie parku występuje ponad 400 gatunków ptaków np. długoszpon afrykański, trzewikodziób, drop olbrzymi, żołna, czaple, zimorodek, bociany, gęsi, kaczki, ibisy, warzęchy, kormorany oraz wężówka afrykańska.

źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Park_Narodowy_Chobe

 

Park Narodowy Serengeti – park narodowy położony w północno-zachodniej Tanzanii, w centralnej części równiny Serengeti, na wsch. od Jeziora Wiktorii. Należy do największych i najbardziej znanych obszarów chronionych na świecie. Jego powierzchnia wynosi 14 763 km². Ochroną rezerwatową objęty w 1929, a w 1951 uzyskał status parku narodowego. Wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Park narodowy Serengeti obejmuje płaską równinę porośniętą trawiastą sawanną, z pojedynczymi skalistymi wzgórzami i kępami drzew akacjowych. Słynie z migrujących sezonowo (w porze suchej, od października do maja) wielomilionowych stad kopytnych: antylop, zebr, gazeli Thompsona i Granta, bawołów. Poza tym żyją tam: żyrafy, słonie, nosorożce, a z drapieżników: krokodyle, lwy, lamparty, gepardy, hieny, likaony, szakale, pytony. Miejsce licznych safari.

źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Park_Narodowy_Serengeti

 

Park Narodowy Etosha (Etosha National Park) - park narodowy położony w Namibii, zajmuje powierzchnię 22270 km². Jeden z największych parków narodowych na świecie. Został ustanowiony jako rezerwat zwierzyny przez niemieckiego gubernatora von Lindenquist’a w 1907.

Sercem parku jest Etosha Pan (miejsce suchej wody) - rozległa, pozbawiona roślinności, płaska depresja o powierzchni 4590 km², będąca domem dla wielkich stad zwierząt. Jednym z najciekawszych miejsc w parku jest oświetlony w nocy wodopój w rejonie Okakuejo, który w nocy odwiedzają słonie i inne zwierzęta.


Fauna 
Park zamieszkuje wielka liczba dzikich zwierząt. Występują tu 144 gatunki ssaków, takich jak słoń, żyrafa oraz nosorożec czarny. Wśród drapieżników spotkać można lwa, geparda i leoparda. Przedstawicielami antylop są majestatyczna antylopa eland, mała antylopa dik-dik oraz antylopa gemsbok, której wizerunek widnieje na emblemacie namibijskiej armii. Obficie występuje tu również ptactwo – ok. 340 gatunków, 110 gatunków gadów, 16 płazów i 1 gatunek ryby. Populacje żyraf w parku wynosi ok. 1500 osobników.

Turystyka 
W parku znajdują się trzy turystyczne obozy: Okaukuejo, Halali, i Namutomi.

źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Park_Narodowy_Etosha

Kilimandżaro – góra w Tanzanii leżąca przy pograniczu z Kenią. Jest najwyższą górą Afryki i jednym z najwyższych samotnych masywów. W jego skład wchodzą trzy szczyty będące pozostałością po trzech wulkanach:


Według jednej z hipotez (wysnuł ją niemiecki misjonarz Johann Ludwig Krapf), nazwa Kilimandżaro pochodzi z połączenia dwóch słów języka tamtejszych plemion. Kilima oznacza słowo Góra, Njiaro zaś Karawanę.

Początki eksploracji 
Jeszcze przed przybyciem Europejczyków wokół masywów wulkanicznych mieszkały liczne koczownicze plemiona. Kilimandżaro wśród nizin było czymś niezwykłym dla tamtejszych mieszkańców. Budziło wśród nich grozę do tego stopnia, że nazwali go Górą złych duchów. Niektóre plemiona (np. Masajowie) oddawały boską cześć Górze światłości. Zainteresowanie wyżyną wzrosło dopiero w XIX wieku, gdy Tanganika, na terenie której znajdowała się wówczas Kilimandżaro, stała się kolonią niemiecką. 5 października 1889 roku, niemiecki kartograf pochodzący z Lipska, profesor Hans Meyer wraz ze swoim przewodnikiem, Austriakiem Ludwikiem Purtschellerem stanęli na szczycie Białego Dachu Czarnego Lądu. Dosyć szybko zauważono walory turystyczne góry i już w 1898 roku wytyczono pierwszy szlak turystyczny, który prowadził na sam szczyt. Kilkanaście lat później, w 1932, na zboczach powstało pierwsze schronisko. Pierwszym Polakiem, który zdobył Kilimandżaro był Antoni Jakubski, zoolog. Było to w 1910 roku.

Ochrona przyrody 
Wcześnie zauważono też walory przyrodnicze masywu Kilimandżaro - już w 1921 roku powstał tu rezerwat przyrody. W 1973 roku wyższe piętra masywu powyżej linii drzew (ok. 2700 m. n.p.m.) objęto ochroną w ramach Parku Narodowego Kilimandżaro (ang. Kilimanjaro National Park) o powierzchni 753 km². Park został udostępniony turystom w 1977 roku, a w 1987 roku wpisano go na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Kilimandżaro zdobywa swym urokiem serca wielu turystów, głównie z Europy Zachodniej.

źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Kilimand%C5%BCaro

 

Na zamieszczonej stronie można znaleść wiele informacji o ciekawych miejscach w Afryce i o tym w jaki sposób

można tam dotrzeć: http://goafrica.about.com/

 

Źródło : wikipedia.org

Wszystkie