Strona główna

Algieria

 

 

Algieria oficjalnie Demokratyczna Republika Ludowa Algierii, jest krajem Maghrebu regionu Afryki Północnej położonym nad Morzem Śródziemnym. Jej stolicą jest Algier będący największym tu miastem. Algieria składa się z 48 prowincji i 1541 gmin. Populacja kraju liczy  37,9 mln ludzi. Gospodarka oparta jest na wydobyciu głównie ropy naftowej i gazu ziemnego.
Powierzchnia kraju wynosi 2.381.741 kilometrów kwadratowych.  I jest to dziesiąte co do wielkości państwo na świecie,  największe w Afryce oraz w basenie Morza Śródziemnego.

Terytorium dzisiejszej Algierii to historyczne miejsce, było domem dla wielu starożytnych kultur w tym prehistorycznych. Istniała tu bardzo dawno temu kultura aterska około 40-50 tyś lat temu i kultura kapska około 9 tys. lat temu. Terytorium tego kraju było miejscem także istnienia wielu znanych w historii ludzkości  imperiów i dynastii, w tym starożytnych Berberów, Kartagińczyków, Rzymian, Wandalów, Bizantyjczyków, arabskich Umajjadów, berberyjskich narodów, tureckich Osmanów i francuskiego imperium kolonialnego.

Kraj ten graniczy na północnym wschodzie z Tunezją,  na wschodzie z Libią na zachodzie z Marokiem, w południowo-zachodniej części z Saharą Zachodnią, Mauretanią i Mali, a w południowo-wschodniej części graniczy z Nigrem.
Algieria jest członkiem Unii Afrykańskiej, Ligi Arabskiej, OPEC, ONZ. Jest członkiem-założycielem Unii Maghrebu Arabskiego.

 

Algier stolica państwa.

autor: Damien Boilley

 

 

 

Geografia

 

W kraju tym jego arabska nazwa państwa “Al Jazair” oznaczająca słowo wyspy, pochodzi od nazwy stolicy Algier (która brzmi Al Jazair w języku arabskim), która wzięła się od małych wysp, dawniej znajdujących się w porcie tego miasta. W Algierii Morze Śródziemne jest oddzielone od Sahary pasem gór, dolin oraz płaskowyżów, które stanowią część obszaru  Afryki Północnej, zwanej Maghrebem, który obejmuje również Maroko, Tunezję oraz część Libii.

Opis rozpoczniemy od północnej części kraju gdzie mieszka prawie 90 % Algierczyków, obszaru który swym zasięgiem sięga aż do Sahary.

Tuż nad brzegiem Morza Śródziemnego położone są ważne dla ludności tego kraju niziny, które tworzą wąski i długi pas wzdłuż wybrzeża. Przechodzą one w głąb lądu w wyżyny. Tu wzdłuż wybrzeża skupia się rolnictwo a także życie większości mieszkańców tego kraju. Nad brzegiem morza leżą też największe miasta Algierii.

 

Równina El Tarf, w północno-wschodniej Algierii gdzie jest najwięcej opadów deszczu, jest przykładem nizin nadbrzeżnych bardzo ważnych dla mieszkańców kraju.

autor: Ardastos

 

 

Za nizinami położonymi nad brzegiem Morza Śródziemnego, rozciąga się łańcuch górski zwany Atlasem Tellskim. Leży on w obrębie gór Atlas w Afryce Północnej. Łańcuch ten przebiega z zachodu na wschód przez przez całe terytorium kraju od Maroka do Tunezji, wzdłuż wybrzeży Morza Śródziemnego.

 


Atlas Tellski

autor: Avdennur at qasi

 

Z kolei za Atlasem Tellskim w kierunku południa kraju, znajduje się Wyżyna Szottów. Jest to śródgórska wyżyna położona między Atlasem Tellskim a Saharyjskim. Leży na wysokości 750-1000 m n.p.m. Charakteryzuje się klimatem półsuchym. W porze deszczowej tworzy się tu wiele jezior okresowych, tzw. szottów, od których nazwano tę wyżynę. Porasta ją suchy step a miejscami też słonorośla.

Za Wyżyną Szottów leży Atlas Saharyjski ( południowo-wschodni łańcuch gór Atlas ). Jest to łańcuch górski który oddziela Wyżynę Szottów od wielkiej strefy pustynnej Sahary która pokrywa centrum i południe kraju.

Gorąca Sahara na terytorium Algierii rozciąga się od granicy łańcucha górskiego Atlasu Saharyjskiego i ciągnie się daleko na południe przez około 1500 km do południowych granic państwa z Nigrem i Mali.


Pomimo ogólnej opinii pustynia jest także obszarem różnorodnym. I tak ogromne obszary wydm zwanych erg, zajmują tu w Algierii około jednej czwartej jej terytorium. Największy taki region to Wielki Erg Wschodni, występują tu miejsca gdzie ogromne wydmy o wysokości ponad 400 metrów są oddalone tylko o około 40 metrów od siebie, jest to bardzo malowniczy widok.



Wielki Erg Wschodni

autor: Elcèd77

 

Duża cześć pustyni objęta jest przez część zwaną hamade, jest to pustynia kamienista, występująca zwłaszcza na Saharze. Jej powierzchnia jest pokryta okruchami oraz odłamami skalnymi, często także czarną skorupą żelazistą. Odłamki skalne powstają w wyniku występujących tu bardzo dużych różnic temperatur pomiędzy dniem a nocą, sprawiają one że na pustyni lite skały się kruszą. W ten sposób powstają charakterystyczne hamade czyli rumowiska gruzu skalnego.

 

Hamade, kamienista pustynia w Algierii, zdjęcie z 1890 roku pokazuje wędrującą karawanę.


Na Saharze występuje jeszcze kilka miejsc wartych opisania jest nim Wielki Erg Zachodni, który jest całkowicie pustą piaszczystą pustynią, nie zawiera ludzkich osad i nie ma dróg przez nią.



Wielki Erg Zachodni widok na wydmy.

autor: Albert Backer

 

Na Saharze w południowo-wschodniej Algierii leży pasmo górskie Tasili Wan Ahdżar o długości około 500 km. Znajduje się tu Park Narodowy Tasili Wan Ahdżar wpisany na listę światowego dziedzictwa ludzkości, a od 1986 roku na listę rezerwatów biosfery UNESCO. W obszarze tego górskiego pasma odkryto prehistoryczne malowidła naskalne i znaleziska archeologiczne z okresu neolitu, kiedy panował w tym miejscu zupełnie odmienny klimat, było wilgotniej i znajdowała się tu sawanna. Malowidła przedstawiają stada bydła, duże dzikie zwierzęta (m. in. krokodyle) i ludzi przy polowaniu i w tańcu.


Tasili Wan Ahdżar

autor: Arche Caracalla

 

 

Wart wymienienia jest też położony na południu Algierii masyw górski Ahaggar. W rejonie tym występuje koczownicza hodowla wielbłądów, owiec i kóz. Utworzono tu Park Narodowy Ahaggaru na terenie parku znajdują się także liczne prehistoryczne malowidła.


Formy skalne na pustyni na południu Algerii.

autor: Cap Djinet

 

 

 

Klimat

 

Klimat Algierii podzielony jest na dwie strefy klimatyczne - klimat śródziemnomorski występujący w pasie nadmorskim oraz w sąsiadującym z nim Atlasie Tellskim oraz klimat zwrotnikowy z kontynentalną odmianą w pozostałej części kraju. W państwie tym temperatury uzależnione są od szerokości geograficznej i od wysokości słońca dla tego pomijając masywy Atlasu, średnia temperatura rośnie w kierunku południowym.

W strefie nadmorskiej, będącej pod wpływami klimatu śródziemnomorskiego zimą średnia temperatura dobowa utrzymuje się na poziomie 10 °C. Latem jest cieplej, jednak upalnych dni jest niewiele. Letnie dni cechują się zazwyczaj temperaturami od 30 do 34 °C, w nocy spadają do 23-25 °C.

Nieco inaczej jest w górach leżących za wybrzeżem, gdzie wraz z wysokością temperatury spadają. Zimą w Atlasie Tellskim jest na tyle chłodno, że przez kilka tygodni utrzymuje się śnieg. Za strefą gór temperatury rosną. Latem jest upalnie, średnia temperatura dla pustynnych równin to 32 °C, a wartość ta rośnie w miarę przesuwania się na południe.

Najwyższa jest w rejonie przygranicznym z Mali i sięga 38 °C. Dobowe amplitudy są wysokie. Temperatury w dzień w godzinach południowych i popołudniowych przekraczają 40 °C. Na samym południu osiągają i czasami przekraczają 50 °C. W nocy robi się zimno, powietrze nad pustynią algierską ochładza się do 15 °C, a nawet do 10 °C.

Algieria zaliczana jest do najgorętszych miejsc na ziemi - zwłaszcza latem, gdy z południowego zachodu wieje gorący wiatr sirocco. Podnosi on gwałtownie temperaturę i zapylenie powietrza. Opady deszczu w Algierii pojawiają się nad północną częścią kraju w okresie zimowym. Algieria jest jednym z najsuchszych miejsc na Ziemi.

 

Na wybrzeżu pada głównie zimą i późną jesienią. Deszcze zanikają wraz z nastaniem wiosny. Opady na wybrzeżu Morza Śródziemnego są w granicach 400 mm rocznie. Natomiast opady deszczu są dość obfite wzdłuż nadmorskiej części Atlasu Tellskiego i wnoszą od 400 do 670 mm rocznie. Ilość opadów wzrasta w kierunku z zachodu na wschód. Opady są największe w północno-wschodniej części Algierii, gdzie osiągają aż 1000 mm w niektórych latach, co jest dużym opadem, dla porównania średnia suma opadów w Polsce wynosi 600 mm rocznie. Tu jednak występują wyższe temperatury i dużo uboższa roślinność przez co następuje szybka utrata wilgoci.


Kabylia, północno-wschodnia Algieria panuje tu klimat śródziemnomorski.

autor: Dahya

 

 

Dalej w głąb lądu, opady zdecydowanie maleją. O ile w niektórych rejonach górskich Atlasu Tellskiego opady przekraczają 1000 mm, o tyle na południe od łańcuchów górskich czyli w kierunku pustyni deszcze są skąpe lub nie występują. Średni opad w środkowej części kraju jest niższy od 100 mm rocznie. W niektórych okresach deszcz nie pada przez cały rok. Deszcze na terenach pustynnych mają charakter krótkotrwałej ulewy. Tylko rejon gór Ahaggar położonych na południu kraju otrzymuje 100 mm opadów deszczu rocznie lub więcej.

 

 

Wielki Erg Zachodni

autor: Holger Reineccius

 

 

 

 

Rośliny

 

Przyroda w Algierii jest ograniczana gorącym klimatem, występują tu wielkie przestrzenie z wydmami, płaskimi równinami pokrytymi żwirem i skałami, co sprawia, że roślin rośnie tu zazwyczaj niewiele.

 


Rzeka okresowa Oued Saoura, płynąca w miejscowości Beni Abbes położonej na obrzeżu Wielkiego Ergu Zachodniego.

autor: Trabelsiismail

 

Ciekawe obszary leśne zachowały się w górskim obszarze Atlasu Tellskiego tuż za strefą nizin nadbrzeżnych. Można tu spotkać lasy dębowe w których rosną dęby ostrolistne i korkowe oraz tzw drzewa świętojańskie (Ceretonia siliqua). A na obszarach bardziej suchych leżących na północy Algierii rosną bory sosnowe z piękną sosną alepską ( gatunek sosny rosnący nad Morzem Śródziemnym ). Wysoko w górach rosną także okazałe cedry atlantyckie.

Stepy z regóły porastają Wyżynę Szottów a w pasmie gór Atlasu Saharyjskiego rzadko rosną pistacje, drzewiaste jałowce oraz akacje. Dalej już jest wielki obszar pustynny, czyli na niemal 80% powierzchni kraju, roślinność ma charakter okresowy. Rośliny rosną tu tylko wtedy, gdy jest odpowiednia wilgotność, po nagłych deszczach, powstają wtedy też okresowe rzeki. Rosną tu też suche trawy i kolczaste krzewy, przystosowane do surowych warunków pustyni. W nielicznych tu oazach rosną palmy. Na suchych terenach można też spotkać akacje i dzikie drzewa oliwkowe.


Palmy w większych skupiskach można spotkać w północnej części kraju, zwłaszcza w strefie nadbrzeżnej nad Morzem Śródziemnym. W miastach często sadzone są palmy, między innymi daktylowce, a także charakterystyczne niskie karłatki.


Palmy na pustyni.

autor: Guadalupe Cervilla

 

 

 

 

Zwierzęta

 

Duże gatunki spotyka się bardzo rzadko. W górach żyją tu dziki i szakale złociste. W górach Ahaggaru żyją owce grzywiaste. Na Saharze występują nielicznie gazele. Na południowych krańcach występuję antylopy oryks i adaks.


Fenek - jeden najmniejszych przedstawicieli rodziny psowatych, uchodzi za największego ssaka drapieżnego Sahary.

autor: Tom Thai

 

Często wykorzystywane przez człowieka są tutejsze wielbłądy. Są też drapieżniki wymienić warto lisa pustynnego – fenka który uchodzi za największego ssaka drapieżnego Sahary. Na niektórych terenach można spotkać gepardy. W całym kraju występują skorpiony i jadowite węże.

 

 

 

Polityka

 

Głową państwa jest prezydent Algierii, który jest wybierany na okres pięciu lat. Prezydent sprawuje władzę nad Radą Ministrów i armią. Mianuje on premiera, który jest szefem rządu. Algierski parlament jest dwuizbowy, niższą izbą parlamentu jest Narodowe Zgromadzenie Ludowe, ma ono 462 członków, którzy są wybierani w wyborach bezpośrednich na pięcioletnią kadencję. Izba wyższa to Rada Narodu, ma ona 144 członków których kadencja trwa sześć lat, jej 96 członków wybiera Zgromadzenie Regionalne, a 48 mianuje prezydent.

Wybory parlamentarne odbyły się w ostatnio w maju 2012 r. i zostały uznane w dużej mierze za wolne.

 


Stosunki zagraniczne

 

Algieria znajduje się w Europejskiej Polityce Sąsiedztwa (EPS). Unia Europejska oferuje swoim sąsiadom uprzywilejowaną pozycję, zbudowaną na poszanowaniu wspólnych wartości takich jak demokracja, prawa człowieka, praworządność, zasady wolnego rynku i stały rozwój. Oferuje bardziej ścisłą integrację polityczną i ekonomiczną, jednak nie prowadzi do rozmów akcesyjnych.

 

 

Prowincje i okręgi

 

Algieria jest podzielona na 48 prowincji ( wilayas ), 553 powiatów ( daïras ) i 1541 gmin ( baladiyahs ). Każde województwo, powiat i gmina jest nazwana od nazwy jego siedziby, która jest zwykle największym miastem.

Biskira miasto w północno-wschodniej Algierii. W starożytności było to rzymskie miasto Vescera położone na skrzyżowaniu szlaków karawan.

autor: Escondites

 

 

 

Gospodarka

 

Algieria jest sklasyfikowana jako kraj o średnich dochodach przez Bank Światowy. Algieria ma ogromne możliwości w kierunku zwiększenia wzrostu gospodarczego.

W 2012 roku gospodarka Algierii wzrosła o 2,5%. Bez uwzględnienia wydobycia ropy i gazu, wzrost szacuje się na poziomie 5,8%. Gospodarka w kraju ma duży udział państwa. W ostatnich latach rząd algierski wstrzymał prywatyzację przemysłu państwowego i nałożył pewne ograniczenia na rozwój zagranicznego zaangażowania w jego gospodarkę.

Algieria starała się rozwijać swój przemysł w różnych gałęziach gospodarki. Te wysiłki na rzecz dywersyfikacji gospodarki między innymi poprzez przyciągnięcie inwestycji zagranicznych i krajowych, poza sektorem energetycznym nie przyniosły na razie spodziewanych efektów. W kraju pozostaje problem wysokich wskaźników bezrobocia wśród młodzieży i problem niedoborów mieszkaniowych.

Istnieje w tym kierunku wyraźny postęp, wydatki publiczne wzrosły o 27% rocznie w ciągu ostatnich 5 lat. W latach 2010-14 program inwestycji publicznych będzie kosztował 286 mld US $, z czego 40% trafi do programów związanych rozwojem bezpośrednio warunków życia ludności.

Rozwój był napędzany między innymi przez wydatki publiczne, w szczególności w sektorze budownictwa i robót publicznych oraz przez rosnący popyt wewnętrzny. Inne parametry gospodarcze też wyglądają korzystnie pomimo panującej sytuacji gospodarczej na świecie. Nadwyżka na rachunku obrotów bieżących szacowana była na poziomie 9,3% PKB na koniec grudnia 2011 r., a oficjalne rezerwy wynosiły 182 mld USD US $. Kraj utrzymuje niski poziom inflacji, najniższy w regionie. Polityka fiskalna w 2011 r. pozostał ekspansywna i pozwoliła utrzymać tempo inwestycji publicznych, tworzyć nowe miejsca pracy i mieszkania.

W 2011 roku kraj ten wyeksportował towary za kwotę 73 mld dolarów, podczas gdy import wyniósł 46 mld dolarów.

Ponadto zadłużenie zagraniczne jest bardzo niskie i wynosiło około 2% PKB. Gospodarka pozostaje jednak nadal bardzo zależna od swego bogactwa ropy i gazu.

Dochody z wydobycia są podstawą gospodarki, stanowiąc około 60% dochodów budżetowych, 30% PKB i ponad 95% dochodów z eksportu. Algieria ma 10. największe rezerwy gazu ziemnego na świecie i jest szóstym co do wielkości eksporterem gazu.

Aby zaspokoić potrzeby społeczne władze podniosły wydatki, zwłaszcza na podstawowe wsparcie w zakresie żywności, tworzenia nowych miejsc pracy, wsparcia dla małych i średnich przedsiębiorstw i w kwestii wyższych płac.

Oran drugie co do wielkości miasto w kraju, widok na morski port i panorame miasta.

autor: Faycal.09

 

 

Rolnictwo

 

Sektor rolnictwa Algierii stanowi około 8-10 procent produktu krajowego brutto (PKB), ale zatrudnia do 20 procent siły roboczej. Ze względu na trudne warunki klimatyczne nie jest wstanie zaspokoić potrzeb żywnościowych ludności kraju. W wyniku tego, około 45 procent żywności importuje się. Jest to kraj który najwięcej importuje żywności w Afryce i należy do 10 państw na świecie o największym imporcie produktów spożywczych.

Uprawy to głównie pszenica, jęczmień i ziemniaki. Z powodu zbyt jałowych i suchych gleb przeznaczonych na uprawy zbóż konieczne jest stosowanie irygacji i nawożenia. Z tych samych powodów w Algierii wysiewa się specjalne odmiany roślin dostosowane do warunków tam panujących.

Rolnictwo koncentruje się gównie na równinach przybrzeżnych w północnej części kraju położonej nad Morzem Śródziemnym. Jest to nieduży obszar, tylko 3% powierzchni kraju nadaje się pod produkcję roślinną. Zmienność opadów ma znaczący wpływ na produkcję. Wysiłki rządu, aby pobudzić rolnictwo w regionach o charakterze stepowym i pustynnym przyniosły ograniczony sukces. W tych często bardzo trudnych warunkach pasterze hodują kozy, bydło i owce, ma miejsce to szczególnie w rejonie Wyżyny Szotów.

Pasterze pojący stado złożone z owiec, kóz i osłów.

autor: Gruban / Patrick Gruban

 

Istotna w Afryce Północnej jest produkcja takich roślin strączkowych jak: ciecierzyca, soczewica i bób

Ciecierzyca jest w Algierii podstawą wyżywienia. W kuchni jest używana jak inne rośliny strączkowe, oprócz tego nasiona jej są mielone na mąkę i dodawane do mąki pszennej. Roślina jest chętnie uprawiana gdyż ma niskie wymagania glebowe i klimatyczne, uprawa jej sprawdza się w tutejszych warunkach. Plantacje oliwek zajmują w Algierii ok. 300 tys. ha i dostarczają ok. 40 tys. ton oliwy z oliwek oraz 100 tys. ton oliwek stołowych. W XXI wieku znacząco wzrósł areał upraw palmy daktylowej, w 2011 zebrano 710 tys ton owoców daktyli. Zbiory cytrusów osiągają 740 tys. ton. Oprócz tego Algieria jest czołowym producentem owoców takich jak np. figi, morele i migdały.

Uprawy warzyw zazwyczaj w pełni zaspakajają potrzeby mieszkańców. Największe są zbiory cebuli (1111,2 tys. ton), pomidorów (578,7 tys. ton) i papryki (317,5 tys. ton).

W Algierii przemysł rybny nie w pełni wykorzystuje swoje wybrzeża Morza Śródziemnego, po części dlatego, że połowy są zazwyczaj dokonywane są z małych łodzi rodzinnych zamiast z dużych komercyjnych trawlerów rybackich. Jednak rząd stara się zmienić tę sytuację przez modernizację portów rybackich, dofinansowując projekty związane z rybołówstwem.

 

 

Turystyka


Od 2004 roku w kraju tym wdrożono strategię rozwoju turystyki, w wyniku czego wybudowano wiele hoteli o wysokim, nowoczesnym standardzie.

Jeśli chodzi o atrakcje w Algierii istnieje kilka miejsc które zostały zaliczone do światowego dziedzictwa UNESCO. Należą do nich wymienione poniżej miasta gdzie znajdują się zazwyczaj zabytki z okresu starożytności i średniowiecza.

Jest nim Al Qal'a Beni Hammad miasto to było pierwszą stolicą państwa Hammadydów, którą założono w roku 1007 atrakcją jest to że jest istniejącym przykładem warownego miasta. Szczególnie godnym uwagi zabytkiem miasta jest jego wielki meczet. Ciekawe są też mury obronne i pozostałości pałacu emira.

Inne ciekawe miejsce to Tipasa położone tylko ok. 70 km na zachód od Algieru. Znajdują się tu także okazałe ruiny starożytnego miasta. Położone tuż nad samym Morzem Śródziemnym ruiny rzymskie rozpościerają się malowniczo na dość dużym obszarze. Zachowały się tu okazałe pozostałości dawnych obwarowań, forum rzymskie, amfiteatr i liczne domy mieszkalne z cennymi mozaikami. W bardzo dobrym stanie zachowały się tu budynki chrześcijańskie w tym kościół i bazylika. Niedaleko Tipasy znajduje się też tumulus z II wieku p.n.e. zwany Grobowcem Królów Numidyjskich.

Dżamila położona w północno-wschodniej Algierii to miejsce najlepiej zachowanych ruin rzymskiego miasta w Afryce Północnej. Są tu pozostałości forum, amfiteatru, term, łuku triumfalnego, świątyń i domów mieszkalnych z licznymi mozaikami. Pozostały tu też ruiny późniejszych, chrześcijańskich kościołów bazylikowych pochodzących z okresu czwartego wieku.

Timgad to starożytne miasto w Afryce Północnej, na terenie dzisiejszej Algierii oprócz ruin miasta z czasów rzymskich, w mieście zachowały się ruiny ogromnego amfiteatru, mającego sześćdziesiąt metrów średnicy i mogącego pomieścić 4000 widzów.


Timgad i zachowane starożytne ruiny rzymskiego miasta.

autor: PhR61

 

Tasili Wan Ahdżar to pasmo górskie na Saharze w południowo-wschodniej Algierii w założonym tam Parku Narodowym Tasili Wan Ahdżar w obszarze pasma odkryto prehistoryczne malowidła naskalne.

 

 

 

Transport

 

Sieć drogowa w Algierii należy do najbardziej gęstych na kontynencie afrykańskim. Warta uwagi jest droga Trans-Sahara Highway droga międzynarodowa przebiegająca przez Saharę pomiędzy Algierem w Algierii i Lagos w Nigerii. Jest to jeden z najstarszych międzynarodowych projektów drogowych w Afryce. Trasa licząca prawie 4500 km przebiega przez Algierię, Niger i Nigerię. W Algierii jest też kolei, długość jej tras wynosi w sumie 3973 km. Występuje też sieć portów lotniczych i lądowisk.

 

 

 


Demografia

 

W styczniu 2013 roku liczba ludności Algierii szacunkowo wynosiła 37.900.000 osób, głównie arabsko-berberyjskiego pochodzenia etnicznego. Na początku 20 wieku, liczba ludności wynosiła około czterech milionów ludzi. Około 90 % Algierczyków mieszka w północnej nadmorskiej części kraju.

 

Bazar to popularne dla mieszkańców miejsce zakupów.

autor: Magharebia

 

Mieszkańcy Sahary zamieszkują głównie w oazach, choć niektórzy prowadzą koczowniczy lub częściowo koczowniczy tryb życia, ich liczba szacowana jest czasem na 1,5 mln osób. Największa liczba algierskich imigrantów jest we Francji, w której żyje ponad 1,7 miliona Algierczyków.

 

 

Grupy etniczne

 

Berberowie są grupą etniczną w Algierii i są uważani za rdzenną ludności Północnej Afryki i tym samym tego kraju, od tysięcy lat. W kraju tym na przestrzeni wieków żyli także Fenicjanie, Rzymianie, Bizantyjczycy, Arabowie, Turcy, a także inne grupy etniczne których potomkowie wchodzą w skład ludności w Algierii. Ponadto są tu też potomkowie Hiszpanów przybyłych tu w poprzednich wiekach.

Większość Algierczyków ma arabsko-berberyjskie lub berberyjskie (16 %) pochodzenie tworząc około 90 % ludności. Berberowie są podzieleni na wiele grup różniących się także używanymi językami.

Istnieje również mniejszość około 600.000 do 2 milionów algierskich Turków, są to potomkowie Turków, którzy przybyli do tego regionu podczas osmańskiego panowania w Afryce Północnej.

 

 

Języki

 

Językiem urzędowym jest “współczesny standardowy język arabski” ( Modern Standard Arabic ). Natomiast język tzw. “algierski arabski” (Algerian Arabic - Darja) to język używany przez większość społeczeństwa. Potoczny język “algierski arabski” posiada wiele zapożyczeń z języka francuskiego i języków berberyjskich.

Potoczny język tzw “algierski arabski” jest używany przez około 72% ludności a języki berberyjskie są stosowane przez 27-30%.

Mimo że francuski nie ma oficjalnego statusu w Algierii jest chętnie stosowany w państwowych instytucjach, ale także w kulturze, w mediach takich jak prasa, radio, telewizja lokalna. Stosowany jest także w edukacji, począwszy od podstawowej edukacji po środowiska akademickie.

Około 11,2 mln Algierczyków umiało czytać i pisać w języku francuskim, dane z 2008 r.

 

 

Miasta

 

Poniżej znajduje się lista najważniejszych miast algierskich szacunki z 2008 roku :

 

Nazwa

Populacja

Algier

4988145

Oran

1224540

Constantine

943112

Sétif

609499

Annaba

317206

 

 

 

 

Kultura ogólnie


Algierscy muzycy w Tlemcen. Malarstwo Bachir Yellès.

autor: Yelles

Większość mieszkańców Algierii wyznaje islam, religia ta kształtuje tu wiele tradycji kulturowych. Dla Algierczyków bardzo ważną instytucją jest rodzina której rola, obyczaje są ważną częścią kultury w tym kraju.

Charakterystyczne i bardzo istotne w życiu wielu mieszkańców tego kraju jest życie według tradycyjnych obyczajów które określają relacje między ludźmi. Wyznawanie tych zwyczajów jest też wyrażaniem tutaj drugiej osobie szacunku, ważne są zasady dotyczące zachowania poczucia godności osobistej, dobrego imienia.

Ważnym elementem są święta i uroczystości, którym towarzyszą określone tradycje w zachowaniu, organizowanych rozrywkach i kuchni.

Przejawami kultury materialnej są w Algierii często spotykane produkty rękodzielnicze. Są nimi między innymi ręcznie tkane dywany. Wzory tkane na dywanach zależą od regionu kraju i kultury w której się je wykonuje. Organizowane są w miastach pokazy na których tkacze prezentują swe prace. Dywany są wykonane z naturalnych składników: wełny owczej, wełny wielbłądów i koziego włosa.

Ciekawym przejawem kultury jest wyrób ceramiki, która charakteryzuje się oryginalnym sposobem zdobienia. Reprezentują ją świeczniki, dzbany, misy, wazony jak również inne naczynia o przeznaczeniu użytkowym i dekoracyjnym. Przykładem może być ceramika kabylska wykonywana z użyciem trzech kolorów żółtego, czerwonego i czarnego. Barwy te tworzą geometryczny, precyzyjny wzór, będąc charakterystycznym znakiem rozpoznawczym kabylskich wyrobów garncarskich.

 

Stoisko z wyrobami ceramicznymi w jednym z miast położonych na Saharze.

autor: H. Grobe

 

Ciekawa jest też ręcznie wykonana biżuteria i ozdoby np. ze srebra, bardzo często ręcznie kute.

Interesująca jest kultura różnych plemion berberyjskich z których część prowadzi koczowniczy lub półkoczowniczy tryb życia.

 

Namiot na Saharze, to "dom" dla części mieszkańców prowadzących koczowniczy tryb życia na pustyni i suchych terenach.

 

 

Literatura

 

Ważnym przejawem życia kulturalnego kraju jest literatura. Współczesna algierska literatura składa się z literatury w języku arabskim, języku kabylskim ( jest to jeden z języków berberyjskich ) i języku francuskim. Jest ona pod silnym wpływem niedawnej historii kraju. Znani pisarze z XX wieku to m.in. Mohammed Dib, a także znany u nas Albert Camus autor Dżumy i laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1957 oraz Kateb Yacine francuskojęzyczny dramaturg i poeta.

Ahlam Mosteghanemi uważana jest za najlepszą na świecie arabskojęzyczną kobietę powieściopisarza otrzymała ona wiele nagród, UNESCO wydrukował wszystkie jej prace w alfabecie Braille'a dla niewidomych czytelników. Innym znanym autorem jest Assia Djebar pisarka algierska, tworząca w języku francuskim. Uważana jest za najbardziej znaną i najbardziej wpływową pisarkę, pochodzącą z Północnej Afryki. Jej dzieła są powszechnie tłumaczone.

Współczesne kino Algierii jest bardzo różnorodne pod względem gatunków, poruszające szerszy zakres tematów i zagadnień. Obecnie filmy są bardziej związane z życiem codziennym Algierczyków.


Jest też środowisko uznanych malarzy którzy tworzą tradycje sztuk pięknych w tym kraju.

 

 

Muzyka

 

Algierska muzyka dla obcokrajowców jest praktycznie synonimem rai ( raï ). Ten gatunek muzyczny osiągnął wielką popularność we Francji, Hiszpanii i innych częściach Europy. Raï to rodzaj muzyki powstałej w Oranie w Algierii, wywodzącej się z tradycyjnej muzyki ludowej. Piosenki raï najczęściej dotyczą problematyki społecznej, sama nazwa gatunku pochodzi od arabskiego słowa ra'yy oznaczającego zdanie, opinię. Obecnie w muzyce raï widoczne są wpływy wielu gatunków muzycznych takich jak: rock, soul, funk czy reggae. Muzyka ta jest najbardziej popularna w Algierii, Maroku i Tunezji. Do najbardziej znanych wykonawców tego gatunku muzyki należą: Cheikha Remitti, Khaled, Rachid Taha, Faudel.

Przez kilka wieków, w muzyce algierskiej dominowały style dziedziczone z Półwyspu Iberyjskiego w okresie gdy zamieszkiwali go Maurowie.

Muzyka nuubaat która jest obecnie formą algierskiej muzyki klasycznej, korzeniami sięga starych andaluzyjskich utworów muzycznych. Muzyka ta w dawnych czasach przybyła z zamieszkanej przez Maurów Hiszpanii do Afryki Północnej.

Muzyka w Algierii oferuje bogatą różnorodność gatunków od muzyki popularnej (shaabi), arabsko-andaluzyjskiej muzyki, klasycznej muzyki arabskiej, muzyki beduińskiej, muzyki berberyjskiej, rai itp. Niektórym z popularnych gatunków muzycznych towarzyszy tekst o charakterze poetyckiego wiersza, a niektóre z nich opowiadają wręcz całe historie.

 

Sport

 

Stadion 1962 r. w Algierze

autor: Faycal.09

 

Różne typy gier były popularne w Algierii już od starożytności. Karty do gry, gra w warcaby i szachy są częścią kultury algierskiej. Wyścigi koni ( fantasia – to spektakl który składa się z pokazu jazdy grupy jeźdźców, ubranych w tradycyjne stroje, towarzyszy świętom i weselom ) i rekreacyjnie uprawiane strzelectwo, są także częścią kultury Algierczyków.

Pierwszym pochodzącym z Algierii i zarazem pierwszym arabskim i afrykańskim olimpijskim złotym medalistą był Boughera El Ouafi, który zdobył tytuł mistrza w 1928 roku podczas Igrzysk Olimpijskich w Amsterdamie, w maratonie.

Drugim znanym algierskim złotym medalistą był Alain Mimoun w Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1956 w Melbourne w maratonie, osiągał on sukcesy w wielkich imprezach sportowych przez okres wielu lat.

Kilku innych sportowców już w barwach powstałego państwa Algierii uzyskało tytuły mistrzowskie w lekkiej atletyce. Byli nim mężczyźni i kobiety, Noureddine Morceli, Hassiba Boulmerka, Nouria Merah-Benida i Taoufik Makhloufi, wszyscy specjalizujący się w biegach na średni dystans.

Piłka nożna jest zdecydowanie najpopularniejszym sportem w Algierii. Algieria zakwalifikowała się do 1982 FIFA World Cup, 1986 FIFA World Cup, 2010 FIFA World Cup i 2014 FIFA World Cup .

Sławny piłkarz Zinédine Zidane zdobywca World Cup w zespole Francji, trzykrotnie zdobywca tytułu Piłkarz Roku FIFA, zdobywca Złotej Piłki jest z pochodzenia Kabylem ( naród berberyjski, zamieszkujący głównie w północno-wschodniej Algierii ). Jego rodzice – Smail i Malika w 1953 roku emigrowali ze wsi Aguemone w Kabylii w północno-zachodniej Algierii do Paryża, skąd kilka lat później przeprowadzili się do Marsylii.

Kuchnia


Sałatka z kuskus, ogórka, cebuli dymki, papryki i sera.

autor: Jerry Pank

 

Kuchnia algierska jest ważnym elementem kultury i jest bogata i różnorodna. Różni się ona w zależności od regionu. W kuchni można dostrzec silne wpływy kultury Berberów, ale także tureckie.

Kuchnia tego kraju oferuje bardzo zróżnicowane składniki potraw w zależności od regionu kraju i trwającej pory roku zgodnie z sezonowymi warzywami. Stoiska warzywne w Algerii są bogate, kolorowe od warzyw i owoców, stoiska z przyprawami zapierają dech w piersiach swoją wielką różnorodnością. W Algierii, podobnie jak w innych krajach Maghrebu wykorzystuje się szeroką gamę owoców i warzyw śródziemnomorskich, a nawet niektórych tropikalnych. Zboża to główny składnik dań. I tak jednym z podstawowych składników dań jest kuskus wyrabiany z pszenicy durum, znany także u nas w Polsce. Z mięs jagnięcina ( baranek ) jest powszechnie spożywana, oprócz tego popularna jest wołowina, wieprzowiny się nie spożywa ze względu na wymogi religii. Rośliny strączkowe jak ciecierzyca, soczewica i bób są bardzo popularne w kuchni. Spożywa się też owoce morza i ryby z Morza Śródziemnego.

 

Chorba to rodzaj zupy robi się ją najczęściej z mięsa jagnięcego z dodatkiem ostrej papryki, pomidorów, czosnku, cebuli i oliwy.

Rechta jest tradycyjnym daniem tego kraju, jest to danie z cienkich klusek. Danie to jest głównie przygotowane podczas świąt religijnych, takich jak Mouled lub Ashura i uroczystości rodzinnych, takich jak chrzciny, wesela. Temu daniu zazwyczaj towarzyszy biały sos o smaku cynamonu. Głównymi składnikami są specjalny makaron, mięso, ciecierzyca, rzepa i cukinia.

Chakhchoukha to danie w skład którego wchodzi prosty cienki chleb wykonany z mąki, wody i soli, podzielony na małe kawałki z gulaszem z dodatkiem warzyw i przypraw.

Berkoukes jest tradycyjnym daniem Maghrebu, przygotowany jest z makaronu w kształcie dużych ziaren kuskus z dodatkiem sezonowych warzyw i mięsa. Ziarna berkoukes wykonane są z mąki semoliny z pszenicy durum.

Shakshouka to danie składające się z jaj gotowanych w sosie z pomidorów, papryki chili i cebuli, często przyprawione jeszcze kminkiem. Danie jest podawane z chlebem.

Inne potrawy to mthewem, chtitha, mderbel, dolma, brik lub bourek, lham'hlou itp.

Merguez to kiełbasa bardzo popularna w Algierii, jest ona pikantna wyrabiana z jagnięciny lub wołowiny, albo w połączeniu obu mięs, jest mocno doprawiona kminkiem i chili lub Harissa ( pastą wytwarzaną z papryki chili i czosnku z dodatkiem oliwy i przypraw ). Dodaje się do niej też kopru i czosnku. Pieczona jest na ogniu podawana z dodatkiem kuskus.

Zabudowania na Saharze.

autor: H. Grobe

 

Słodycze, tak jak owoce są zazwyczaj podawane na koniec posiłku. Istnieją tutaj wypieki związane z konkretnymi świętami czy uroczystościami jak np. wesela. Ciasta, ciastka i inne słodycze są wyjątkowo słodkie i jest to charakterystyczne dla tradycji kulinarnej. Algierczycy są drugimi krajem na świecie co do ilości spożywanego miodu na jednego mieszkańca. Herbata miętowa jest zazwyczaj pijana rano. Algierczycy są wielkimi miłośnikami kawy. Soki owocowe i napoje bezalkoholowe są bardzo popularne i często spożywane codziennie.

Zdrowie

 

Dostęp do źródeł wody został zorganizowany dla 92% ludności na obszarach miejskich i 80% ludności na obszarach wiejskich.

Według Banku Światowego, Algieria czyni postępy w kierunku swojego celu którym jest zmniejszenie o połowę liczby ludzi pozbawionych stałego dostępu do wody pitnej i podstawowych urządzeń sanitarnych do 2015 r.

Polityka medyczna sprzyja profilaktycznej opiece zdrowotnej. Zgodnie z tą polityką, rząd utrzymuje program szczepień. Jednak złe warunki sanitarne i nieczysta woda nadal powodują gruźlicę, zapalenie wątroby, odre, dur brzuszny, cholerę i czerwonkę. Ubodzy mieszkańcy na ogół otrzymują opiekę zdrowotną bezpłatnie.

Dostęp do opieki zdrowotnej wspierany jest poprzez wymóg, że lekarze i dentyści są zobowiązani do pracy w publicznej służbie zdrowia przez co najmniej pięć lat. Dostęp do lekarzy jest dużo większy w miastach na północy gdzie mieszka prawie większość Algierczyków, niż na południu w rejonie Sahary.

 

Edukacja

Uniwersytet Tizi Ouzou tablice informacyjne na terenie uczelni, tekst podany jest w kilku językach.

autor: Vermondo


Od 1970 roku priorytetem dla rządu było zlikwidowanie analfabetyzmu, wprowadzono dekret, w którym szkoła stała się obowiązkowa dla wszystkich dzieci w wieku od 6 do 15 lat. Obecnie umiejętność czytania i pisania posiada około 78,7% mieszkańców.

Od 1972 roku, język arabski jest używany jako język nauczania w trakcie pierwszych dziewięciu lat nauki. W edukacji uczy się również języka francuskiego i jest on także językiem wykładowym na lekcjach przyrody.

Istnieje możliwość także nauki języka angielskiego, włoskiego, hiszpańskiego i niemieckiego.

System edukacji jest bezpłatny oprócz prywatnych szkół. Po dziewięciu latach szkoły podstawowej, uczniowie mogą kontynuować dalej naukę na poziomie szkoły średniej. Szkoła ta oferuje dwa programy: ogólny lub techniczne. W szkole średniej pod koniec trzeciego roku uczniowie zdają egzamin który pozwala im rozpocząć swoją naukę w szkolnictwie wyższym.

Algieria ma 26 uniwersytetów i 67 wyższych uczelni. W 2008 roku uczęszczało do nich około miliona Algierczyków i 80.000 studentów zagranicznych. University of Algiers został założony w 1879 roku i jest najstarszą tego typu instytucją w kraju, oferuje kształcenie w różnych dziedzinach np. prawa i medycyny. Prawie wszystkie uczelnie wyższe powstały po odzyskaniu niepodległości kraju.

Edukacja na uczelniach wyższych odbywa się w języku arabskim, w języku francuskim i angielskim. Do najważniejszych uniwersytetów należą Uniwersytet Nauk i Technologii Houari Boumediene, Uniwersytet Mentouri Constantine, Oran Es-Senia University.

Interesujące jest to że kobiety stanowią 70% wszystkich prawników w kraju a także 60% jej sędziów, także dominują w dziedzinie medycyny. 60% studentów to kobiety, według badań uniwersyteckich.

 

 

 

źródło: Wikipedia

 

 

Szersze informacje można znaleźć na następujących stronach:

opis Algierii zamieszczony w Encyklopedii Britannica : Algieria - Britannica

filmy przedstawiające życie w Algierii  : YouTube życie w Algerii

 

 

 

 

 

Algieria oficjalnie Demokratyczna Republika Ludowa Algierii, jest krajem Maghrebu regionu Afryki Północnej położonym nad Morzem Śródziemnym. Jej stolicą jest Algier będący największym tu miastem. Algieria składa się z 48 prowincji i 1541 gmin. Populacja kraju liczy  37,9 mln ludzi. Gospodarka oparta jest na wydobyciu głównie ropy naftowej i gazu ziemnego.
Powierzchnia kraju wynosi 2.381.741 kilometrów kwadratowych.  I jest to dziesiąte co do wielkości państwo na świecie,  największe w Afryce oraz w basenie Morza Śródziemnego.

Terytorium dzisiejszej Algierii to historyczne miejsce, było domem dla wielu starożytnych kultur w tym prehistorycznych. Istniała tu bardzo dawno temu kultura aterska około 40-50 tyś lat temu i kultura kapska około 9 tys. lat temu. Terytorium tego kraju było miejscem także istnienia wielu znanych w historii ludzkości  imperiów i dynastii, w tym starożytnych Berberów, Kartagińczyków, Rzymian, Wandalów, Bizantyjczyków, arabskich Umajjadów, berberyjskich narodów, tureckich Osmanów i francuskiego imperium kolonialnego.

Kraj ten graniczy na północnym wschodzie z Tunezją,  na wschodzie z Libią na zachodzie z Marokiem, w południowo-zachodniej części z Saharą Zachodnią, Mauretanią i Mali, a w południowo-wschodniej części graniczy z Nigrem.
Algieria jest członkiem Unii Afrykańskiej, Ligi Arabskiej, OPEC, ONZ. Jest członkiem-założycielem Unii Maghrebu Arabskiego.

 

 

Geografia

 

W kraju tym jego arabska nazwa państwa “Al Jazair” oznaczająca słowo wyspy, pochodzi od nazwy stolicy Algier (która brzmi Al Jazair w języku arabskim), która wzięła się od małych wysp, dawniej znajdujących się w porcie tego miasta.

 

 

 

Regiony geograficzne

W Algierii Morze Śródziemne jest oddzielone od Sahary pasem gór, dolin oraz płaskowyżów, które stanowią część obszaru  Afryki Północnej, zwanej Maghrebem, który obejmuje również Maroko, Tunezję oraz część Libii.

Opis rozpoczniemy od północnej części kraju gdzie mieszka prawie 90 % Algierczyków, obszaru który swym zasięgiem sięga aż do Sahary.

 

Tuż nad brzegiem Morza Śródziemnego położone są ważne dla ludności tego kraju niziny, które tworzą wąski i długi pas wzdłuż wybrzeża. Przechodzą one w głąb lądu w wyżyny. Tu wzdłuż wybrzeża skupia się rolnictwo a także życie większości mieszkańców tego kraju. Nad brzegiem morza leżą też największe miasta Algierii.

 

Za nizinami położonymi nad brzegiem Morza Śródziemnego, rozciąga się łańcuch górski zwany Atlasem Tellskim. Leży on w obrębie gór Atlas w Afryce Północnej. Łańcuch ten przebiega z zachodu na wschód przez przez całe terytorium kraju od Maroka do Tunezji, wzdłuż wybrzeży Morza Śródziemnego.

Z kolei za Atlasem Tellskim w kierunku południa kraju, znajduje się Wyżyna Szottów. Jest to śródgórska wyżyna położona między Atlasem Tellskim a Saharyjskim. Leży na wysokości 750-1000 m n.p.m. Charakteryzuje się klimatem półsuchym. W porze deszczowej tworzy się tu wiele jezior okresowych, tzw. szottów, od których nazwano tę wyżynę. Porasta ją suchy step a miejscami też słonorośla.

Za Wyżyną Szottów leży Atlas Saharyjski ( południowo-wschodni łańcuch gór Atlas ). Jest to łańcuch górski który oddziela Wyżynę Szottów od wielkiej strefy pustynnej Sahary która pokrywa centrum i południe kraju.

Gorąca Sahara na terytorium Algierii rozciąga się od granicy łańcucha górskiego Atlasu Saharyjskiego i ciągnie się daleko na południe przez około 1500 km do południowych granic państwa z Nigrem i Mali.

Pomimo ogólnej opinii pustynia jest także obszarem różnorodnym. I tak ogromne obszary wydm zwanych erg, zajmują tu w Algierii około jednej czwartej jej terytorium. Największy taki region to Wielki Erg Wschodni gdzie ogromne wydmy o wysokości ponad 400 metrów są oddalone tylko o około 40 metrów od siebie, jest to bardzo malowniczy widok.

Duża cześć pustyni objęta jest przez część zwaną hamade, jest to pustynia kamienista, występująca zwłaszcza na Saharze. Jej powierzchnia jest pokryta okruchami oraz odłamami skalnymi, często także czarną skorupą żelazistą. Odłamki skalne powstają w wyniku występujących tu bardzo dużych różnic temperatur pomiędzy dniem a nocą, sprawiają one że na pustyni lite skały się kruszą. W ten sposób powstają charakterystyczne hamade czyli rumowiska gruzu skalnego.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Erg_chebbi_cyclists.jpg

Na Saharze występuje jeszcze kilka miejsc wartych opisania jest nim Wielki Erg Zachodni, który jest całkowicie pustą piaszczystą pustynią, nie zawiera ludzkich osad i nie ma dróg przez nią.

Na Saharze w południowo-wschodniej Algierii leży pasmo górskie Tasili Wan Ahdżar o długości około 500 km. Znajduje się tu Park Narodowy Tasili Wan Ahdżar wpisany na listę światowego dziedzictwa ludzkości, a od 1986 roku na listę rezerwatów biosfery UNESCO. W obszarze tego górskiego pasma odkryto prehistoryczne malowidła naskalne i znaleziska archeologiczne z okresu neolitu, kiedy panował w tym miejscu zupełnie odmienny klimat, było wilgotniej i znajdowała się tu sawanna. Malowidła przedstawiają stada bydła, duże dzikie zwierzęta (m. in. krokodyle) i ludzi przy polowaniu i w tańcu.

Wart wymienienia jest też położony na południu Algierii masyw górski Ahaggar. W rejonie tym występuje koczownicza hodowla wielbłądów, owiec i kóz. Utworzono tu Park Narodowy Ahaggaru na terenie parku znajdują się także liczne prehistoryczne malowidła.

 

Klimat i hydrologii

Główny artykuł: Klimat Algierii

Oaza w Hoggar

Jezioro Agoulmime, Tikjda .

Klimat Algierii podzielony jest na dwie strefy klimatyczne - klimat śródziemnomorski występujący w pasie nadmorskim oraz w sąsiadującym z nim Atlasie Tellskim oraz klimat zwrotnikowy z kontynentalną odmianą w pozostałej części kraju.

W państwie tym temperatury uzależnione są od szerokości geograficznej i od wysokości słońca dla tego pomijając masywy Atlasu, średnia temperatura rośnie w kierunku południowym.

W strefie nadmorskiej, będącej pod wpływami klimatu śródziemnomorskiego zimą średnia temperatura dobowa utrzymuje się na poziomie 10 °C. Latem jest cieplej, jednak upalnych dni jest niewiele. Letnie dni cechują się zazwyczaj temperaturami od 30 do 34 °C, w nocy spadają do 23-25 °C.

Nieco inaczej jest w górach leżących za wybrzeżem, gdzie wraz z wysokością temperatury spadają. Zimą w Atlasie Tellskim jest na tyle chłodno, że przez kilka tygodni utrzymuje się śnieg. Za strefą gór temperatury rosną. Latem jest upalnie, średnia temperatura dla pustynnych równin to 32 °C, a wartość ta rośnie w miarę przesuwania się na południe.

Najwyższa jest w rejonie przygranicznym z Mali i sięga 38 °C. Dobowe amplitudy są wysokie. Temperatury w dzień w godzinach południowych i popołudniowych przekraczają 40 °C. Na samym południu osiągają i czasami przekraczają 50 °C. W nocy robi się zimno, powietrze nad pustynią algierską ochładza się do 15 °C, a nawet do 10 °C.

Algieria zaliczana jest do najgorętszych miejsc na ziemi - zwłaszcza latem, gdy z południowego zachodu wieje gorący wiatr sirocco. Podnosi on gwałtownie temperaturę i zapylenie powietrza.

Opady deszczu w Algierii pojawiają się nad północną częścią kraju w okresie zimowym. Algieria jest jednym z najsuchszych miejsc na Ziemi.

Na wybrzeżu pada głównie zimą i późną jesienią. Deszcze zanikają wraz z nastaniem wiosny. Opady na wybrzeżu Morza Śródziemnego są w granicach 400 mm rocznie. Natomiast opady deszczu są dość obfite wzdłuż nadmorskiej części Atlasu Tellskiego i wnoszą od 400 do 670 mm rocznie. Ilość opadów wzrasta w kierunku z zachodu na wschód. Opady są największe w północno-wschodniej części Algierii, gdzie osiągają aż 1000 mm w niektórych latach, co jest dużym opadem, dla porównania średnia suma opadów w Polsce wynosi 600 mm rocznie. Tu jednak występują wyższe temperatury i dużo uboższa roślinność przez co następuje szybka utrata wilgoci.

 

Dalej w głąb lądu, opady zdecydowanie maleją. O ile w niektórych rejonach górskich Atlasu Tellskiego opady przekraczają 1000 mm, o tyle na południe od łańcuchów górskich czyli w kierunku pustyni deszcze są skąpe lub nie występują. Średni opad w środkowej części kraju jest niższy od 100 mm rocznie. W niektórych okresach deszcz nie pada przez cały rok. Deszcze na terenach pustynnych mają charakter krótkotrwałej ulewy. Tylko rejon gór Ahaggar położonych na południu kraju otrzymuje 100 mm opadów deszczu rocznie lub więcej.

 

 

Gaj palmowy w północnej Algierii

Przyroda w Algierii jest ograniczana gorącym klimatem, występują tu wielkie przestrzenie z wydmami, płaskimi równinami pokrytymi żwirem i skałami, co sprawia, że roślin rośnie tu zazwyczaj niewiele.

Ciekawe obszary leśne zachowały się w górskim obszarze Atlasu Tellskiego tuż za strefą nizin nadbrzeżnych. Można tu spotkać lasy dębowe w których rosną dęby ostrolistne i korkowe oraz tzw drzewa świętojańskie (Ceretonia siliqua). A na obszarach bardziej suchych leżących na północy Algierii rosną bory sosnowe z piękną sosną alepską ( gatunek sosny rosnący nad Morzem Śródziemnym ). Wysoko w górach rosną także okazałe cedry atlantyckie.

Stepy z regóły porastają Wyżynę Szottów a w pasmie gór Atlasu Saharyjskiego rzadko rosną pistacje, drzewiaste jałowce oraz akacje. Dalej już jest wielki obszar pustynny, czyli na niemal 80% powierzchni kraju, roślinność ma charakter okresowy. Rośliny rosną tu tylko wtedy, gdy jest odpowiednia wilgotność, po nagłych deszczach, powstają wtedy też okresowe rzeki. Rosną tu też suche trawy i kolczaste krzewy, przystosowane do surowych warunków pustyni. W nielicznych tu oazach rosną palmy. Na suchych terenach można też spotkać akacje i dzikie drzewa oliwkowe.

Palmy w większych skupiskach można spotkać w północnej części kraju, zwłaszcza w strefie nadbrzeżnej nad Morzem Śródziemnym. W miastach często sadzone są palmy, m. in daktylowce, a także charakterystyczne niskie karłatki.

Fauna

Stado wielbłądów

Świat zwierząt

Duże gatunki spotyka się bardzo rzadko. W górach żyją tu dziki i szakale złociste.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Szakal_z%C5%82ocisty#mediaviewer/Plik:Golden_jackal_small.jpg

W górach Ahaggaru żyją owce grzywiaste.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Owca_grzywiasta#mediaviewer/Plik:Barbary_Sheep_Tennoji.jpg

Na Saharze występują nielicznie gazele. Na południowych krańcach występuję antylopy oryks i adaks.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Gazela#mediaviewer/Plik:Grant%27s-gazelle.jpg

Często wykorzystywane przez człowieka są tutejsze wielbłądy.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Fenek#mediaviewer/Plik:Fennec_Foxes.jpg

Są też drapieżniki wymienić warto lisa pustynnego – fenka który uchodzi za największego ssaka drapieżnego Sahary. Na niektórych terenach można spotkać gepardy. W całym kraju występują skorpiony i jadowite węże.

 

Polityka

Głową państwa jest prezydent Algierii, który jest wybierany na okres pięciu lat. Prezydent sprawuje władzę nad Radą Ministrów i armią. Mianuje on premiera, który jest szefem rządu.

Algierski parlament jest dwuizbowy, niższą izbą parlamentu jest Narodowe Zgromadzenie Ludowe, ma ono 462 członków, którzy są wybierani w wyborach bezpośrednich na pięcioletnią kadencję. Izba wyższa to Rada Narodu, ma ona 144 członków których kadencja trwa sześć lat, jej 96 członków wybiera Zgromadzenie Regionalne, a 48 mianuje prezydent.

Wybory parlamentarne odbyły się w ostatnio w maju 2012 r. i zostały uznane w dużej mierze za wolne.

Stosunki zagraniczne

 

Algieria znajduje się w Europejskiej Polityce Sąsiedztwa (EPS). Unia Europejska oferuje swoim sąsiadom uprzywilejowaną pozycję, zbudowaną na poszanowaniu wspólnych wartości takich jak demokracja, prawa człowieka, praworządność, zasady wolnego rynku i stały rozwój. Oferuje bardziej ścisłą integrację polityczną i ekonomiczną, jednak nie prowadzi do rozmów akcesyjnych.

Prowincje i okręgi

Algieria jest podzielona na 48 prowincji ( wilayas ), 553 powiatów ( daïras ) i 1541 gmin ( baladiyahs ). Każde województwo, powiat i gmina jest nazwana od nazwy jego siedziby, która jest zwykle największym miastem.

Gospodarka

 

Algieria jest sklasyfikowana jako kraj o średnich dochodach przez Bank Światowy. Algieria ma ogromne możliwości w kierunku zwiększenia wzrostu gospodarczego.

W 2012 roku gospodarka Algierii wzrosła o 2,5%. Bez uwzględnienia wydobycia ropy i gazu, wzrost szacuje się na poziomie 5,8%. Gospodarka w kraju ma duży udział państwa. W ostatnich latach rząd algierski wstrzymał prywatyzację przemysłu państwowego i nałożył pewne ograniczenia na rozwój zagranicznego zaangażowania w jego gospodarkę.

Algieria starała się rozwijać swój przemysł w różnych gałęziach gospodarki. Te wysiłki na rzecz dywersyfikacji gospodarki między innymi poprzez przyciągnięcie inwestycji zagranicznych i krajowych, poza sektorem energetycznym nie przyniósł na razie spodziewanych efektów. W kraju pozostaje problem wysokich wskaźników bezrobocia wśród młodzieży i problem niedoborów mieszkaniowych.

Istnieje w tym kierunku wyraźny postęp, wydatki publiczne wzrosły o 27% rocznie w ciągu ostatnich 5 lat. W latach 2010-14 program inwestycji publicznych będzie kosztował 286 mld US $, z czego 40% trafi do programów związanych rozwojem bezpośrednio warunków życia ludności.

Rozwój był napędzany między innymi przez wydatki publiczne, w szczególności w sektorze budownictwa i robót publicznych oraz przez rosnący popyt wewnętrzny. Inne parametry gospodarcze też wyglądają korzystnie pomimo panującej sytuacji gospodarczej na świecie. Nadwyżka na rachunku obrotów bieżących szacuje się na 9,3% PKB na koniec grudnia 2011 r., a oficjalne rezerwy wynosiły 182 mld USD US $. Kraj utrzymuje niski poziom inflacji, najniższy w regionie. Polityka fiskalna w 2011 r. pozostał ekspansywna i pozwoliła utrzymać tempo inwestycji publicznych, tworzyć nowe miejsca pracy i mieszkania.

W 2011 roku kraj ten wyeksportował towary za kwotę 73 mld dolarów, podczas gdy import wyniósł 46 mld dolarów.

Ponadto zadłużenie zagraniczne jest bardzo niskie i wynosiło około 2% PKB. Gospodarka pozostaje jednak nadal bardzo zależna od swego bogactwa ropy i gazu.

Dochody z wydobycia są podstawą gospodarki, stanowiąc około 60% dochodów budżetowych, 30% PKB i ponad 95% dochodów z eksportu. Algieria ma 10. największe rezerwy gazu ziemnego na świecie i jest szóstym co do wielkości eksporterem gazu.

Aby zaspokoić potrzeby społeczne władze podniosły wydatki, zwłaszcza na podstawowe wsparcie w zakresie żywności, tworzenia nowych miejsc pracy, wsparcia dla małych i średnich przedsiębiorstw i w kwestii wyższych płac.

Rolnictwo, leśnictwo, rybołówstwo


Sektor rolnictwa Algierii stanowi około 8-10 procent produktu krajowego brutto (PKB), ale zatrudnia do 20 procent siły roboczej. Ze względu na trudne warunki klimatyczne nie jest wstanie zaspokoić potrzeb żywnościowych ludności kraju. W wyniku tego, około 45 procent żywności importuje się. Jest to kraj który najwięcej importuje żywności w Afryce i należy do 10 państw na świecie o największym imporcie produktów spożywczych.

Uprawy to głównie pszenica, jęczmień i ziemniaki. Z powodu zbyt jałowych i suchych gleb przeznaczonych na uprawy zbóż konieczne jest stosowanie irygacji i nawożenia. Z tych samych powodów w Algierii wysiewa się specjalne odmiany roślin dostosowane do warunków tam panujących.

Rolnictwo koncentruje się gównie na równinach przybrzeżnych w północnej części kraju położonej nad Morzem Śródziemnym. Jest to nieduży obszar, tylko 3% powierzchni kraju nadaje się pod produkcję roślinną. Zmienność opadów ma znaczący wpływ na produkcję. Wysiłki rządu, aby pobudzić rolnictwo w regionach o charakterze stepowym i pustynnym przyniosły ograniczony sukces. W tych często bardzo trudnych warunkach pasterze hodują kozy, bydło i owce, ma miejsce to szczególnie w rejonie Wyżyny Szotów.

Istotna w Afryce Północnej jest produkcja takich roślin strączkowych jak: ciecierzyca, soczewica i bób

Ciecierzyca jest w Algierii podstawą wyżywienia. W kuchni jest używana jak inne rośliny strączkowe, oprócz tego nasiona jej są mielone na mąkę i dodawane do mąki pszennej. Roślina jest chętnie uprawiana gdyż ma niskie wymagania glebowe i klimatyczne, uprawa jej sprawdza się w tutejszych warunkach. Plantacje oliwek zajmują w Algierii ok. 300 tys. ha i dostarczają ok. 40 tys. ton oliwy z oliwek oraz 100 tys. ton oliwek stołowych. W XXI wieku znacząco wzrósł areał upraw palmy daktylowej, w 2011 zebrano 710 tys ton owoców daktyli. Zbiory cytrusów osiągają 740 tys. ton. Oprócz tego Algieria jest czołowym producentem owoców takich jak np. figi, morele i migdały.

 

Uprawy warzyw zazwyczaj w pełni zaspakajają potrzeby mieszkańców. Największe są zbiory cebuli (1111,2 tys. ton), pomidorów (578,7 tys. ton) i papryki (317,5 tys. ton).

W Algierii przemysł rybny nie w pełni wykorzystuje swoje wybrzeża Morza Śródziemnego, po części dlatego, że połowy są zazwyczaj dokonywane są z małych łodzi rodzinnych zamiast z dużych komercyjnych trawlerów rybackich. Jednak rząd stara się zmienić tę sytuację przez modernizację portów rybackich, dofinansowując projekty związane z rybołówstwem.

Turystyka

Główny artykuł: Turystyka w Algierii

Djanet

Od 2004 roku w kraju tym wdrożono strategię rozwoju turystyki, w wyniku czego wybudowano wiele hoteli o wysokim, nowoczesnym standardzie.

Jeśli chodzi o atrakcje w Algierii istnieje kilka miejsc które zostały zaliczone do światowego dziedzictwa UNESCO. Należą do nich wymienione poniżej miasta gdzie znajdują się zazwyczaj zabytki z okresu starożytności i średniowiecza.

Jest nim Al Qal'a Beni Hammad miasto to było pierwszą stolicą państwa Hammadydów, którą założono w roku 1007 atrakcją jest to że jest istniejącym przykładem warownego miasta. Szczególnie godnym uwagi zabytkiem miasta jest jego wielki meczet. Ciekawe są też mury obronne i pozostałości pałacu emira.

Inne ciekawe miejsce to Tipasa położone tylko ok. 70 km na zachód od Algieru. Znajdują się tu także okazałe ruiny starożytnego miasta. Położone tuż nad samym Morzem Śródziemnym ruiny rzymskie rozpościerają się malowniczo na dość dużym obszarze. Zachowały się tu okazałe pozostałości dawnych obwarowań, forum rzymskie, amfiteatr i liczne domy mieszkalne z cennymi mozaikami. W bardzo dobrym stanie zachowały się tu budynki chrześcijańskie w tym kościół i bazylika. Niedaleko Tipasy znajduje się też tumulus z II wieku p.n.e. zwany Grobowcem Królów Numidyjskich

Dżamila położona w północno-wschodniej Algierii to miejsce najlepiej zachowanych ruin rzymskiego miasta w Afryce Północnej. Są tu pozostałości forum, amfiteatru, term, łuku triumfalnego, świątyń i domów mieszkalnych z licznymi mozaikami. Pozostały tu też ruiny późniejszych, chrześcijańskich kościołów bazylikowych pochodzących z okresu czwartego wieku.

Timgad to starożytne miasto w Afryce Północnej, na terenie dzisiejszej Algierii oprócz ruin miasta z czasów rzymskich, w mieście zachowały się ruiny ogromnego amfiteatru, mającego sześćdziesiąt metrów średnicy i mogącego pomieścić 4000 widzów.

Tasili Wan Ahdżar to pasmo górskie na Saharze w południowo-wschodniej Algierii w założonym tam Parku Narodowym Tasili Wan Ahdżar w obszarze pasma odkryto prehistoryczne malowidła naskalne.

Transport

Sieć drogowa w Algierii należy do najbardziej gęstych na kontynencie afrykańskim. Warta uwagi jest droga Trans-Sahara Highway droga międzynarodowa przebiegająca przez pustynię Saharyjską pomiędzy Algierem w Algierii i Lagos w Nigerii. Jest to jeden z najstarszych międzynarodowych projektów drogowych w Afryce. Trasa licząca prawie 4500 km przebiega przez Algierię, Niger i Nigerię. W Algierii jest też kolei, długość jej tras wynosi w sumie 3973 km. Występuje też sieć portów lotniczych i lądowisk.

Demografia

W styczniu 2013 roku liczba ludności Algierii szacunkowo wynosiła 37.900.000 osób, głównie arabsko-berberyjskiego pochodzenia etnicznego. Na początku 20 wieku, liczba ludności wynosiła około czterech milionów ludzi. Około 90 % Algierczyków mieszka w północnej nadmorskiej części kraju. Mieszkańcy Sahary zamieszkują głównie w oazach, choć niektórzy prowadzą koczowniczy lub częściowo koczowniczy tryb życia, ich liczba szacowana jest czasem na 1,5 mln osób.

Największa liczba algierskich imigrantów jest we Francji, w której żyje ponad 1,7 miliona Algierczyków.

Grupy etniczne

Berberowie są grupą etniczną w Algierii i są uważani za rdzenną ludności Północnej Afryki i tym samym tego kraju, od tysięcy lat. W kraju tym na przestrzeni wieków żyli także Fenicjanie, Rzymianie, Bizantyjczycy, Arabowie, Turcy, a także inne grupy etniczne których potomkowie wchodzą w skład ludności w Algierii. Ponadto są tu też potomkowie Hiszpanów przybyłych tu w poprzednich wiekach.

Algierczycy w tradycyjnym stroju

Większość Algierczyków ma arabsko-berberyjskie lub berberyjskie (16 %) pochodzenie tworząc około 90 % ludności. Berberowie są podzieleni na wiele grup różniących się także używanymi językami.

Istnieje również mniejszość około 600.000 do 2 milionów algierskich Turków, są to potomkowie Turków, którzy przybyli do tego regionu podczas osmańskiego panowania w Afryce Północnej.

Języki


 

Językiem urzędowym jest “współczesny standardowy język arabski” ( Modern Standard Arabic ). Natomiast język tzw. “algierski arabski” (Algerian Arabic - Darja) to język używany przez większość społeczeństwa. Potoczny język “algierski arabski” posiada wiele zapożyczeń z języka francuskiego i języków berberyjskich.

Potoczny język tzw “algierski arabski” jest używany przez około 72% ludności a języki berberyjskie są stosowane przez 27-30%.

Mimo że francuski nie ma oficjalnego statusu jest w Algierii jest chętnie stosowany w państwowych instytucjach, ale także w kulturze, w mediach takich jak prasa, radio, telewizja lokalna. Stosowany jest także w edukacji, począwszy od podstawowej edukacji po środowiska akademickie.

Około 11,2 mln Algierczyków umiało czytać i pisać w języku francuskim, dane z 2008 r.

Miasta

Poniżej znajduje się lista najważniejszych miast algierskich szacunki z 2008 roku :