Strona główna

Dzikie zwierzęta

 

Słoń afrykański

Słoń afrykański – to największy ze współcześnie żyjących gatunków ssaków lądowych. Wcześniej był uznawany jako jeden gatunek wraz z afrykańskim słoniem leśnym. Zwierzę stadne, zamieszkuje afrykańską sawannę, lasy i stepy od południowych krańców Sahary po Namibię, północną Botswanę i północną część Afryki.  Zwyczaje żyje w grupach rodzinnych, około 70 lat.

Uszy – sięgają do 1,5 m długości. Wykorzystywane są one do termoregulacji (chłodzenia).
Trąba – służy słoniom do oddychania, wąchania, picia i "kąpieli" jak również do zbierania pożywienia i zrywania gałęzi z wyższych partii drzew. Jest zakończona dwoma palczastymi wyrostkami.

Samice i młode słonie, żyją w stadzie pod przewodnictwem dorosłej samicy, z którą każdy z członków rodziny jest spokrewniony. Młode samce przeganiane są ze stada, kiedy tylko osiągną dojrzałość płciową. Zbierają się później, aby prowadzić życie w grupie kawalerów. Dorosłe samce żyją samotnie, dostęp do stada mają tylko przez krótki czas, kiedy samica jest w okresie rui. Pokonując nawet olbrzymie odległości, stada nie oddalają się od wody. Słonie nie tylko piją chętnie, ale również uwielbiają się kąpać, najlepiej każdego wieczoru. Po kąpieli słonie obsypują swoją wilgotną skórę piaskiem. Powstała w ten sposób warstwa kurzu i błota, pomaga im chronić się przed atakami gryzących owadów.

Spożywają różnego rodzaju trawy, liście, mniejsze gałęzie i konary oraz owoce. Dzienne zapotrzebowanie pokarmowe u większych osobników przekracza 200 kg. Zapotrzebowanie na wodę sięga 190 l w ciągu dnia.

 

 


Lew

Samiec lwa może ważyć 150–250 kg. Samice są znacznie mniejsze, ważą 110–160 kg. Samce zajmują się zdobywaniem i obroną terytorium oraz ochroną stada i zapładnianiem samic. Samice natomiast polują i opiekują się lwiątkami.

Na krótkich dystansach lew może osiągnąć prędkość do 60 km/h. Jest raczej sprinterem, a nie długodystansowcem. Lwia grzywa jest uważana za oznakę zdrowia samca, im bujniejsza, tym silniejszy i sprawniejszy jest noszący ją osobnik.

Lwy jako jedyne kotowate żyją w grupach rodzinnych. Stado składa się z 3-30 osobników. W stadzie może być jeden samiec lub koalicja 2–4 samców. Większość stad liczy od 2 do 12 dorosłych osobników. Wielkość, liczba i zagęszczenie stad, są uzależnione, od dostępności pokarmu oraz liczebności lwów na danym obszarze.

Każde stado ma swoją własną hierarchię, w której nawet najsłabszy samiec ma rangę wyższą od samic. Jeśli przewodzący samiec zostanie pokonany przez innego, odchodzi od stada i z reguły już nigdy do niego nie wraca. Młode samice zwykle pozostają w stadzie na stałe, młode samce opuszczają stado po osiągnięciu dojrzałości płciowej. W obronie stada przed intruzami, lwice stają razem z samcami. Najsilniejsze samce, występują do przodu, a reszta stada staje za nimi.

Lwy są mięsożercami polującymi głównie na ssaki kopytne, takie jak antylopy, zebry, gazele, bawoły afrykańskie, żyrafy i guźce oraz sporadycznie na młode większych ssaków, takich jak słonie, hipopotamy czy nosorożce. Gdy brakuje pokarmu, zdarza im się napadać na zwierzęta hodowlane, zjadać gryzonie, ptaki czy padlinę, a nawet ludzi. Na terenach otwartych lwy najczęściej polują w nocy. Tam, gdzie są wysokie trawy lub gęste krzewy, polowania zdarzają się również w ciągu dnia.

Młode rodzą się w liczbie od 1 do 6 (w większości przypadków jest to od 1 do 4). Nowo narodzone lwiątka mają cętki. Ważą od 1 do 2 kg. Młodymi opiekuje się całe stado. Często, gdy lwice ruszają na polowanie, lwiątka pozostają pod opieką jednej lub dwóch "ciotek", które troszczą się o nie, do powrotu matek. Jest to zachowanie niepowtarzalne w rodzinie kotowatych.

 

 

 

 

 

Struś

Struś czerwonoskóry, struś masajski, struś północnoafrykański to nielotny ptak z rodziny strusi, zamieszkujący w zależności od podgatunku różne rejony Afryki:

struś czerwonoskóry – zamieszkuje płn. Afryke na południe od Atlasu po Senegal, Nigerię, Sudan i Etiopię – szyja o barwie żywoczerwonej;

struś masajski – wsch. Kenia i część Tanzanii – szyja czerwona jedynie w okresie godowym, poza nim bladoróżowa;

struś brązowosterny - płd. Afryka, na południe od rzeki Zambezi – w okresie godowym zarówno głowa i szyja, jak i nogi, żywoczerwone;

Ponadto występuje również struś afrykański czarny – mieszaniec strusia północnoafrykańskiego ze strusiem południowoafrykańskim – cechuje go krępa budowa ciała, jest to najczęstsza forma stosowana w hodowli.

Rozpowszechniony jest pogląd, że strusie żyją w Australii. Zostały tam jednak tylko introdukowane.

Ptak ten ma doskonały wzrok – widzi bowiem dobrze na odległość do 5 km. Zwykle żyje w stadach po 5–6 osobników (jeden samiec z haremem), w towarzystwie innych zwierząt. Rzadko można spotkać stada do 50 sztuk. Są to największe i najszybsze nielotne ptaki lądowe. Na dłuższych dystansach biegają z prędkością 50 km/h, a w sprincie nawet 70 km/h. Mogą żyć do 75 lat. Wbrew popularnemu przekonaniu struś nie chowa głowy w piasek. Stereotyp ten powstał gdyż strusie mają zwyczaj w razie zagrożenia schylać głowę nisko ku ziemi.

Samice są nieco mniejsze od samców. Zamieszkuje pustynie i półpustynie o skąpej roślinności. Struś masajski  sawanne. Gniazdo tworzy w formie płytkiego dołu w piasku. W gnieździe znajdują się jaja wszystkich samic haremu (15 do 60 sztuk). Jaja są duże, nawet do półtora kilograma, o objętości kilkudziesięciu kurzych jaj. Jaja te wysiadywane są, od zniesienia pierwszego jaja, przez okres 5 do 6 tygodni, głównie przez samca (w dzień czasem zmieniany przez którąś z samic). Rodzice wykazują silny instynkt opiekuńczy. Pożywienie strusi jest roślinne, czasem łapią niewielkie gady.

 

 

 

 

Zebra

Zebra jest ssakiem z rodziny koniowatych, charakteryzuje się obecnością ciemnych pasów na białej lub żółtawej sierści. Zebry żyją stadnie na trawiastych terenach Afryki, na południe od Sahary.  Występuje na różnych siedliskach, takich jak łąki, sawanna, las, kolczaste formacje  krzewiaste i góry.

Klacze zebry mogą rodzić jednego źrebaka raz na dwanaście miesięcy. Pielęgnują go przez okres do jednego roku. Jak konie, zebry są w stanie stać, chodzić i ssać matkę zaraz krótko po urodzeniu. Zebry żywią się głównie trawą, ale co pewien czas dietę tą uzupełniają jedząc zioła, krzewy, gałązki, liście i korę. Ich systemy trawienne pozwalają im żyć na diecie o niższej jakości odżywczej, niż ta która jest konieczna dla innych zwierząt roślinożernych. Zebry mają doskonały wzrok i dobrze widzą w nocy, choć niestety nie tak dobrze, jak większość polujących na nie drapieżników.

 

 

 

 

 

 

Nosorożec

Nosorożce są grupą pięciu zachowanych do dziś gatunków z rodziny nosorożcowatych. Dwa z tych gatunków żyje w Afryce, a trzy w Azji Południowej.

Członkowie rodziny nosorożców charakteryzują się dużym rozmiarem,  wszystkie gatunki są w stanie osiągnąć przynajmniej 1 tonę. Posiadają grubą skórę ochronną około 1,5-5 cm grubości. Są niestety często zabijane przez ludzi dla ich cennych rogów, które są kupowane i sprzedawane na czarnym rynku, w  celach ozdobnych lub dla celów (pseudo-naukowych) leczniczych (głównie medycyna wschodnia w Azji). Rogi zbudowane są z keratyny, z tego samego rodzaju białka, które tworzy włosy i paznokcie. Oba afrykańskie gatunki posiadają  dwa rogi.

Te dwa afrykańskie gatunki to biały nosorożec i czarny nosorożec. Główną różnicą między nosorożcem białym i czarnym jest kształt ich ust - białe nosorożce mają szerokie, płaskie wargi do wypasu, a czarne nosorożce usta przystosowane do chwytania i jedzenia liści.

Nazwa czarny nosorożec został wybrana, aby odróżnić ten gatunek od nosorożca białego. Może to być mylące, ponieważ oba gatunki nie odróżnia się po kolorze.

Biały nosorożec ma duże ciało  i dużą głowę, krótką szyję i szeroką klatkę piersiową. Ten nosorożec może przekroczyć wagę 3500 kg. Długość zwierzęcia  wynosi od 3.5-4.6 m, a wysokość w kłębie 1.8-2 m. Na pysku ma dwa rogi. Przedni róg jest większy, średnio 90 cm długości i może osiągnąć 150 cm.

Nosorożec czarny dorosły  ma 150-175 cm wysokości w kłębie i 3.5-3.9 m  długości ciała.  Dorosły waży od 850 do 1.600 kg. Ma tak jak biały dwa rogi z keratyny, z większym rogiem przednim długości zazwyczaj 50 cm, wyjątkowo do 140 cm. Czasem może się rozwijać trzeci mniejszy róg. Czarny nosorożec jest znacznie mniejszy niż nosorożec biały. Ma spiczaste usta, których używa do chwytania liści i gałązek podczas jedzenia. W drugiej połowie 20 wieku ich liczba znacznie spadła z około 70.000 w latach 1960, do zaledwie 2410 osobników, w 1995 roku.

W naturze dorosłe nosorożce mają kilka naturalnych drapieżników. Młode nosorożce mogą bowiem paść ofiarą  wielkich kotów, krokodyli, dzikich psów i hien. Kłusownicy są jednak dla nich największym zagrożeniem.

 

 

 

 

 

Bawół afrykański

Bawół afrykański to duży ssak roślinożerny, należący do rodziny krętorogich. Występuje od otwartej sawanny do gęsto porośniętych lasów tropikalnych. Sierść bawołów ciemnieje z wiekiem. W końcu staje się ciemnobrązowa, prawie czarna. Dorosłe osobniki ważą 500-900 kg. Bawół afrykański stepowy jest  większy niż jego krewniak żyjący w lesie. Żyją do 20 lat. Podczas pory  suchej stada bawołów, liczące nawet do 2000 osobników, dzielą się na mniejsze grupy. Z powodu upałów, często zażywają kąpieli błotnych, a potem ocierają się o korę drzew, żeby pozbyć się zaschniętej na nich warstwy błota. Bawół afrykański jest potężnym ssakiem, który ma niewielu naturalnych wrogów, poza człowiekiem. Dorosłe bawoły potrafią skutecznie obronić się przed stadem lwów. Bawół afrykański nigdy nie został udomowiony.  Bawoły cieszą się złą sławą wśród myśliwych, polujących na grubego zwierza, uważane są przez nich za bardzo niebezpieczne. Obserwowano jak ranne zwierzęta, zasadzały się i ścigały atakując myśliwych. Podstawowe stado bawołów afrykańskich składa się, z dojrzałych samic i ich potomstwa. Starsze byki są odganiane ze stada i tworzą grupy kawalerów.

Bawoły żywią się różnymi gatunkami traw. Chętnie zjadają też bulwy. W lesie podgryzają liście, pąki i pędy. Potrzebują też stałego dostępu do wody - dorosły osobnik potrzebuje dziennie 30 litrów wody, a w czasie suszy nawet 40. Żerują nocą i w chłodniejszych porach dnia. Ciąża u nich trwa od 330 do 340 dni. Na świat przychodzi jedno, bardzo rzadko dwa młode, ważące 35-50 kg. Cielę wypija dziennie do 5 litrów mleka. Pod opieką krowy zostaje ono do 2 lat. Potem młode samce odchodzą, a samice zostają w tym samym stadzie co matka.

 

 

 

 

 

 

Antylopa Kudu

Kudu większe to antylopa która żyje w całej wschodniej i południowej Afryce. Pomimo tak szerokiego zasięgu, liczebność jej jest  nieduża na większości obszarów, ze względu na malejącą liczbę przydatnych dla niej siedlisk, także wpływ mają wylesiania i łowiectwo. Jest jednym z największych gatunków antylop. Samce ważą  190-270 kg.

Samice żyją w niewielkich stadach, od sześciu do dwudziestu sztuk, wraz z ich młodymi. Samce prowadzą głównie samotne życie, czasami tworzą jednak stada kawalerów, które składają się z 4 do 8 młodych osobników, zdarza się że też ze starszym  samcem również.

 

 

 

 

 

Żyrafa

Żyrafa jest najwyższym z żyjących obecnie zwierząt. Zamieszkuje afrykańskie sawanny na południe od Sahary. Łacińska nazwa wywodzi się z dawnego poglądu, że żyrafa jest zwierzęciem hybrydowym, powstałym ze skrzyżowania wielbłąda z lampartem. Siedliskiem żyraf są suche tereny trawiaste (sawanny) i lasy parkowe. Mogą one przebywać z dala od źródeł wody. Samce są większe od samic, osiągają wzrost do ponad 5 metrów i wagę ponad 1300 kilogramów. Umaszczenie żyraf stanowi chroniący je kamuflaż i naśladuje rozproszone światło sawanny.

Aktywne są w dzień, szczególnie rano i wieczorem. Żywią się liśćmi i pędami drzew. Żyją w stadach o hierarchicznej strukturze, składających się z kilkunastu do (rzadziej) kilkudziesięciu osobników.
Ciąża u żyrafy trwa 14–15 miesięcy, nowo narodzone cielę mierzy około 1,80–2 m wysokości w kłębie i waży 50–55 kg. Żyrafa żyje 20–30 lat. Żyrafy potrafią szybko biegać osiągając prędkość 55 km/h. Lwy są jedynymi drapieżnikami, które naprawdę zagrażają dorosłym żyrafom. Udaje im się upolować dorosłą żyrafę, ważącą ponad tonę. Aby tego dokonać korzystają z chwili, kiedy schyla ona głowę, np. przy wodopoju. Żyrafa musi szeroko rozstawić nogi lub uklęknąć i nisko pochylić głowę, aby napić się wody. Jeden z kotów skrada się do niej, następnie skacze, chwyta ją zębami za pysk i wbija pazury w kark. Kiedy ofiara raz straci równowagę, cała rodzina lwów przybiega by pomóc.

 

 

 

 

 

 

Hipopotam

Hipopotam nilowy. Nazwa hipopotam, pochodzi z greckiego(hippopotamos, hippos znaczy "koń", potamos znaczy "rzeka"). Istnieje też dużo mniejszy hipopotam karłowaty.

Hipopotamy zamieszkują rzeki i jeziora w Afryce na południe od Sahary, na tym obszarze występują do wysokości 2000 m n.p.m. Prowadzą ziemnowodny tryb życia. W ciągu dnia najczęściej pozostają w wodzie. Aktywne są dopiero o zmierzchu i nocą, skubią wtedy trawę na łąkach w pobliżu wody, zjadają także rośliny wodne. W poszukiwaniu swego pożywienia potrafią zapuszczać się do 8 km w głąb lądu. Żyją w stadach składających się z dominującego samca i podlegających mu samic, w liczbie od 10 do 40 osobników. Samce bronią i przewodzą na swym terytorium. Na nim gromadzą też swój "harem". Jednak na samym lądzie hipopotamy są raczej indywidualistami i nie przejawiają instynktu terytorialnego. Poród u nich odbywa się w wodzie. Samica po ośmiomiesięcznej ciąży, rodzi 1 młode. Młode ssie matkę przez okres 1 roku, również pod wodą.

Pod względem swej wielkości hipopotamy dorównują nosorożcom białym, ustępując jedynie słoniom. Pomimo popularności w większości ogrodów zoologicznych i przedstawieniu ich w kulturze masowej jako rubasznego grubaska, są w przyrodzie bardzo niebezpiecznymi ssakami.

 

 

 

 

 

 

Lampart

Lampart (pantera, leopard) to gatunek ssaka z rodziny kotowatych. Czwarty pod względem wielkości kot świata (po tygrysie, lwie i jaguarze). Występuje w Afryce i Azji. Według pewnego badania z 1988 w Afryce żyło 700 000 leopardów, jest jednak ono uznane za niewiarygodne. Występuje w całej Afryce z wyjątkiem pustyń. Zamieszkuje wilgotne, zwarte lasy i suchą sawannę, tereny górzyste i równiny.

Pantery żyjące w lasach są mniejsze od tych, które żyją na sawannach. Różnią się też ubarwieniem. Koty zamieszkujące tereny otwarte mają jaśniejsze i rzadziej rozmieszczone cętki. Oprócz osobników cętkowanych spotyka się również osobniki melanistyczne, tzw. "czarne pantery". Swoją barwę zawdzięczają one większej ilości pigmentu (melaniny). Przy dobrym świetle można jednak zauważyć i u nich charakterystyczne cętki.

Zwierzęta te są samotnikami, choć nieraz grupy rodzinne mogą wynosić od czterech do sześciu osobników. Polują w nocy, a za dnia odpoczywają, często drzemiąc wyciągnięte na gałęzi drzewa. Z reguły prowadzą osiadły tryb życia, lecz w poszukiwaniu nowych terenów łowieckich mogą się przemieszczać. Unikają człowieka.

Lamparty charakteryzują się niebywałą zwinnością i siłą. Potrafią wykonywać 6-8-metrowe skoki. W polowaniu za zwierzyną, są bardzo zwinne. Potrafią się wspinać i nie boją się stąpać po dość cienkich gałązkach. Niejednokrotnie wciągają wysoko w koronę drzew, zdobycz trzy razy cięższą od siebie. Choć nie przepadają za wodą, potrafią świetnie pływać. Średnia życia lamparta na wolności to 12 lat. W niewoli żyje nawet do 25.

Lamparty polują na lisy, zające, mangusty, perliczki, węże, jaszczurki, ryby, młode antylopy, świnie rzeczne, szakale, gryzonie czasem nawet na małpy (najczęściej szympansy) i wiewiórki. Rzadziej polują na większe zwierzęta takie jak bawoły i antylopy nilgau. Lamparty wolą naturalną zdobycz, ale jej brak zmusza je do polowania na zwierzęta hodowlane. Mimo swej dużej siły, potężnych kłów i pazurów lamparty są niekiedy zmuszane do wycofania się z polowania i ataku, w obliczu takich przeciwników, jak pawiany w grupie.
Młode, po ciąży trwającej 90-112 dni rodzi się od jednego do sześciu młodych, które opuszczają matkę po ok. 2-3 latach w poszukiwaniu własnego terytorium.

 

 

 

 

 

 

Gepard

Gepard to gatunek drapieżnego ssaka, z rodziny kotowatych. Obecnie w Afryce oprócz południowej Afryki, gdzie występują jeszcze stosunkowo licznie, ale tylko na obszarach parków narodowych i rezerwatów. Można je spotkać też w niewielkich populacjach na południowych obrzeżach Sahary. Dla porównania: na obszarach sławnego „raju dzikich zwierząt”, Serengeti, żyje około 300 gepardów, około 3 tysięcy lwów i 9 tysięcy hien cętkowanych. Obecną liczebność gatunku (na swobodzie) szacuje się na około 12 tysięcy osobników. Gepard preferuje półpustynie i sawanny.

Gepard jest nietypowym członkiem rodziny kotowatych, który poluje, polegając raczej na swoim wzroku i szybkości, niż z ukrycia. Jest najszybszym zwierzęciem lądowym i na krótkich dystansach może osiągnąć prędkość blisko 100 km/h. Zarejestrowany rekordowy czas biegu na 100 m wynosi niecałe 6 s.

Gepardy są jedynymi wielkimi kotami, które nie ryczą, lecz wydają inne dźwięki. Potrafią ćwierkać, szczekać, syczeć, mruczeć, miauczeć i rechotać.

Samice rodzą od 3 do 5 młodych po ciąży trwającej od 90 do 95 dni.  Od matki odłączają się między 13. a 20. miesiącem życia. Gepard może żyć ponad 20 lat. W przeciwieństwie do innych kotów dorosłe samice nie mają swoich terytoriów i raczej unikają się wzajemnie. Samce czasami tworzą małe grupy, zwłaszcza jeśli pochodzą z tego samego miotu.

Gepardy są drapieżnikami, jedzą głównie małe (do 40 kg) ssaki, takie jak gazele, impale, młode gnu i zające. Po podejściu do ofiary na dystans około 10 m rozpoczyna się pościg. Polowanie zazwyczaj kończy się w ciągu minuty. Jeśli gepardowi nie uda się szybko złapać zdobyczy, woli poczekać na inną okazję niż marnować energię. W przeciwieństwie od innych wielkich kotów, polujących głównie nocą, gepard jest drapieżnikiem prowadzącym dzienny tryb życia. Poluje zazwyczaj z samego rana albo późnym wieczorem, gdy nie jest za ciepło, ale wciąż jest dość światła. Gepard nie jest w stanie zaatakować i zabić żadnej żywej istoty, jeżeli ta przed nim nie ucieka. Zabicie musi bezwzględnie być poprzedzone pogonią za uciekającą z największą prędkością ofiarą. Gdy ofiara nie ucieka, wówczas łańcuch myśliwski tego kota zostaje przerwany, bez względu na to jak bardzo zwierzę byłoby głodne.

 

 

 

 

 

 

Mandryl

Mandryl jest największą z małp zwierzokształtnych. Mandryle żyją w tropikalnych lasach Afryki Zachodniej (Kamerun, Gabon i Kongo). Występują w różnego typu lasach.

Mandryle są największymi małpami, po człekokształtnych gorylach, szympansach i orangutanach. Samce mają charakterystyczne ubarwienie. Twarz i modzele siedzeniowe mają wyraźnie niebiesko, czerwono i fioletowo ubarwione. Młode oraz samice są bardziej brązowe i nie mają takich akcentów barwnych jak samce.

Mandryle przebywają głównie na ziemi, niekiedy także w dolnej warstwie koron drzew. Zwierzęta te tworzą grupy (haremy) liczące do 20 osobników, przewodzi im jeden samiec, zajmują terytorium 50 km². Często kilka takich grup łączy się wspólnie tworząc w ten sposób duże, luźne zgrupowania.

Mandryle jedzą owoce, nasiona, korzenie, bulwy, grzyby, owady oraz niekiedy małe kręgowce. Po ciąży rodzi się 1 młode. Najdłuższy odnotowany wiek mandryla to 46 lat.

 

 

 

 

 

Kameleon

Kameleony to rodzina gadów z grupy jaszczurek, słynąca ze zdolności do zmiany ubarwienia oraz długiego języka i oryginalnych kształtów ciała. Mają bardzo chwytny ogon i palce zrośnięte w rodzaj szczypiec, którymi przytrzymują się gałęzi. Nazwa kameleon wywodzi się z języka greckiego, chamailéōn znaczy lew na ziemi. Większość gatunków, występuje w Afryce i na Madagaskarze (wyspa też należy do Afryki). Biotopem kameleonów są tropikalne, wilgotne lasy oraz tereny pustynne i skaliste. Większość gatunków wiedzie nadrzewny tryb życia.

Kameleony, mają powieki zrośnięte na tyle, że zostaje tylko niewielki otwór na źrenice. Dzięki takiej budowie oczu i bardzo dobremu wzrokowi, mogą bez obracania głowy widzieć wszystko wokół siebie. Język ich jest bardzo długi, na końcu szeroki, pokryty lepkim śluzem. Długość języka, pozwala jaszczurce, pochwycić pokarm na odległość zbliżoną do długości jej ciała. Głównym ich pokarmem, są owady i pająki, a większe gatunki zjadają małe ptaki i myszy.

Przystosowane do życia nadrzewnego, mają pięciopalczaste kończyny, które są doskonałymi narządami chwytnymi, pozwalającymi mocno obejmować gałązki, ale też pomagają sobie chwytnym ogonem, który mogą owijać wokół gałęzi. Są bardzo powolne. Potrafią nadymać ciało powietrzem, w razie niebezpieczeństwa. Polują wyrzucając błyskawicznie lepki język, na odległość do kilkunastu centymetrów. Mają szczególną zdolność zmiany barwy, jednak wbrew popularnym opiniom, kameleonowate nie dostosowują swojej barwy do barwy otoczenia. Ich barwa zmienia się wraz ze zmianą stanu fizycznego i emocjonalnego, a także jest formą komunikacji z innymi osobnikami, choć ich naturalny kolor często odpowiada danemu typowi otoczenia, w którym przebywają. Na kolor ich ciała również wpływa natężenie światła oraz temperatura – zazwyczaj w temperaturze ok. 25 °C odcień jest bardziej zielony, podczas gdy w temperaturze ok. 10 °C odcień skóry szarzeje. Niektóre kameleonowate stosują mimetyzm przybierając kształt np. zeschłych liści. Kameleony trzymają się określonych rewirów, które uważają za swoje i bronią ich przed intruzami.

Większość jest jajorodna, a tylko nieliczne są jajożyworodne.

 

 

 

Szypans

Szympans to duża, człekokształtna małpa z rodziny człowiekowatych, obejmujący dwa odrębne gatunki: szympans zwyczajny i szympans karłowaty zwany również bonobo. Obydwa gatunki są najbliżej spokrewnione z rodzajem Homo. Nazwą szympans określa się przedstawicieli obydwu gatunków. Tu w opisie przyjęto nazwę szympans dla szympansa zwyczajnego oraz bonobo dla szympansa karłowatego.

Terenem naturalnego występowania obydwu gatunków jest zachodnia i środkowa Afryka równikowa. Żyją w dżunglach, na sawannie oraz w górskich lasach.

Wzrost – samiec do 170 cm, samica do 130 cm, waga – w stanie dzikim: samiec do 40 kg, samica ok. 30 kg.
Przeciętny bonobo jest nieco mniejszy, ma bardziej smukłe ciało, dłuższe kończyny i ciemniejszą sierść.

Typową cechą zachowania szympansów jest budowa gniazd, umieszczonych na drzewie od 5 do 40 m nad ziemią. Zbudowane są z powyginanych i połamanych gałęzi splecionych tak, że tworzą one platformę, pokrywaną następnie drobnymi gałązkami. W porze deszczowej wędrujące zazwyczaj szympansy budują dzienne gniazda, w których spędzają większość czasu. Resztę poświęcają na poszukiwanie rozmaitego pożywienia w pobliżu dolnego piętra lasu. Gromady szympansów mają skomplikowaną organizację społeczną. Rozpraszają się w poszukiwaniu pokarmu lub „zaopatrują się” na określonym, stałym obszarze.

Potrafią zapamiętać dokładną lokalizację produkujących najwięcej owoców drzew, spośród ponad 12 000 innych. Mogą decydować się na dłuższe podróże, by dotrzeć do miejsc, w których znajdują się ich ulubione drzewa.

Szympans, uważany za najbardziej ekspresyjne ze zwierząt, okazuje uczucia wieloma gestami i minami. Wydęcie warg w odruchu zaciekawienia lub niesmaku można porównać do wyrażanych w podobny sposób przez człowieka sceptycyzmu lub wątpliwości. Uśmiech oznacza zadowolenie. Kiedy jest zamyślony lub zaniepokojony przybiera najmniej dramatyczną ze wszystkich min. Szympansowi, jakby uśmiechniętemu od ucha do ucha, wcale nie jest do śmiechu; przeciwnie, jest wtedy najprawdopodobniej strapiony lub nieszczęśliwy. Małe szympansy znajdują się w centrum uwagi stada. Często inne młode opiekują się nimi równie troskliwie jak matki. Żyją do 40 lat.

 

 

 


Krokodyl nilowy

Krokodyl nilowy może osiągnąć długość 5,5 m i ciężar około 1 tony. Występuje prawie w całej Afryce na południe od Sahary i na wyspie  Madagaskar. Był czczony w starożytnym Egipcie.

Płeć krokodyli zależy od temperatury, w jakiej przebywają jaja. Jeśli średnia temperatura w gnieździe wynosi poniżej 31,7 °C lub powyżej 34,5 °C, z jaj wylęgną się samice.

Nie zamieszkuje chłodnych obszarów Afryki północnej oraz pustynnych obszarów Sahary. Żyje na  brzegach rzek, jezior oraz innych zbiorników wodnych. Dzień spędza na brzegu, a na noc zanurza się w wodzie.

Udało się odkryć kilka populacji krokodyli w Mauretanii, na Saharze. Tam gdzie żyją przez parę miesięcy z wody deszczowej tworzą się obszerne i porośnięte roślinnością stawy. Jednak przez większość roku panuje tam absolutna susza, wówczas woda wysycha, a krokodyle zapadają w letarg zakopane w głębokich na kilkanaście metrów jamach. Te osobniki nie przekraczają 2-3 metrów długości.

Krokodyl nilowy może żyć nawet 100 lat. Poluje na różne zwierzęta (m.in. bawoły, antylopy, młode osobniki słoni). Złapane ofiary wciąga pod wodę. Krokodyl nilowy może wstrzymać oddech pod wodą na ponad 45 minut.

 

 

 


Goryl

Goryl to największa z małp naczelnych, zaliczany do człowiekowatych.  Zamieszkuje lasy tropikalne w Afryce a konkretnie lasy strefy równikowej w Afryce Środkowej.

Zamieszkują różnorodne tereny począwszy od bagien i terenów nizinnych po górskie lasy na wysokości 1600 m n.p.m.  to goryle nizinne a żyjące wyżej na wysokości 2200-4200 m n.p.m. to goryle górskie.

Dorosły samiec może osiągnąć średnio około 1,65-1,75 m wzrostu i przy tym ciężar w granicach 160-200 kg. Samica jest zazwyczaj o połowę mniejsza od samca i osiąga wzrost średnio około 1,4 m wysokość i przy tym ciężar 60-100 kg.

U goryli ciąża trwa 8,5 miesiąca. W swych naturalnych warunkach żyją około 30-40 lat.

Jedynie młode osobniki spędzają większość czasu na drzewach. Dorosłe goryle prowadzą przede wszystkim  naziemny tryb życia.

Spędzając większość czasu w grupach rodzinnych, które przemieszczają się po terytorium o powierzchni od 5 do 30 km². Prowadzą spokojny tryb życia. Noc spędzają w legowiskach zrobionych z liści i gałęzi. Rano i po południu żerują, a odpoczywają nocą a także około południa.  Stosują kamienie w roli prostych narzędzi do rozbijania łupin orzechów.

Są zwierzętami roślinożernymi. Żywią się owocami, liśćmi, pędami, kiełkami roślin a także korzeniami i korą. Są silnymi zwierzętami samiec może podnieść ponad 900 kilowy ciężar.

 

źródło: wikipedia.org

 

"Safari w Afryce"

Strona internetowa www.africam.com udostępnia kamery internetowe które przekazują cały czas (także w nocy ) obraz

z kilku parków narodowych w Republice Południowej Afryki. Są to wybrane miejsca związane z wodopojami przy których

często możemy spotkać dzikie zwierzęta, to małe safari warto wykazać trochę cierpliwości i prawie na żywo zobaczyć

afrykańskie zwierzęta : www.africam.com